Koloruj
 | Polska › woj. mazowieckie › Warszawa › Śródmieście › al. "Solidarności" › Most Śląsko-Dąbrowski |
Lata 1966-1968 , Trasa W-Z.
|
Na stronie od 2016 maj
9 lat 11 miesięcy 4 dni |
 |
mosty
|
Most Śląsko-Dąbrowski – most na Wiśle w Warszawie. Został zbudowany w latach 1947–1949 na filarach mostu Kierbedzia.
Według danych stołecznego Zarządu Dróg Miejskich w 2016 przez most Śląsko-Dąbrowski przejeżdżało średnio 24 109 pojazdów na dobę. Była to najmniejsza liczba pojazdów wśród ośmiu przepraw drogowych w Warszawie.
Most stanowi fragment Trasy W-Z, który 22 lipca 1949 połączył Pragę ze Śródmieściem i Wolą.
Nazwa mostu była wyrazem uznania dla udziału górników i hutników Śląska i Zagłębia Dąbrowskiego w odbudowie zniszczonej Warszawy[2]. Projektantem przeprawy był Jerzy Koziełek[3].
Jest to most kołowo-tramwajowy, jednak w odróżnieniu od większości warszawskich torowisk, w tym przypadku tory tramwajowe są poprowadzone na jezdni dla samochodów. Od dnia 16 czerwca 2007, w związku ze zwiększeniem ruchu szynowego w ciągu Trasy W-Z podczas modernizacji trasy tramwajowej w Alejach Jerozolimskich, torowisko tramwajowe zostało wydzielone od jezdni za pomocą naklejonej nań żółtej, ciągłej linii. Wydzielenie torowiska utrzymano również po zakończeniu prac modernizacyjnych, dzięki czemu znacznie skrócono czas przejazdu przez most tramwajami.
W latach 1992–1993 most przeszedł generalny remont. W marcu 2009 rozpoczął się remont torowiska na moście i Trasie WZ (od placu Bankowego do Dworca Wileńskiego). Do jesieni tego roku wyłączony został ruch kołowy (poza autobusami miejskimi, taksówkami oraz pojazdami jednośladowymi) oraz tramwajowy. Po remoncie ruch autobusowy został skierowany na pas tramwajowy.
15 października 2011 most został zamknięty dla ruchu samochodów osobowych w związku z budową stacji Dworzec Wileński II linii warszawskiego metra. 27 sierpnia 2012 most otwarto dla samochodów osobowych, ale bez możliwości dalszego przejazdu tunelem Trasy W-Z w godzinach szczytu (tj. 6-10 i 15-19 z wyjątkiem sobót, niedziel i świąt).
Upamiętnienia:
-Tablica upamiętniająca śmierć żołnierzy Armii Krajowej, uczestników akcji Kutschera Zbigniewa Gęsickiego „Juno” i Kazimierza Sotta „Sokoła”, którzy 1 lutego 1944 zostali zastrzeleni przez Niemców po skoku z mostu Kierbedzia do Wisły; tablica znajduje się na północnej balustradzie mostu, bliżej strony praskiej.
-Tablica upamiętniająca żołnierzy 103. kompanii AK batalionu „Bończa” poległych 1 sierpnia 1944 w ataku na most i Dom Schichta.
-Tablica upamiętniająca walki na przyczółku mostowym 13 i 14 września 1944.
-Tablica upamiętniająca Stanisława Kierbedzia i Feliksa Pancera (na ścianie pod wiaduktem Trasy W-Z).
wikipedia (fantom)
Tramwaje silnikowe typu N i doczepne ND jeździły w Warszawie w latach 1949-1969. Obecnie w Warszawie znajdują się wagony historyczne N nr 607, 716 i 734 oraz ND nr 1620 i 1727 (w trakcie remontu).
Obiekt "Wiadukt Trasy W-Z" obejmuje odcinek Alei "Solidarności" od wylotu tunelu Trasy W-Z do Mostu Śląsko-Dąbrowskiego. Ten fragment alei pełni funkcję dojazdu do mostu na Wiśle i ze względu na ukształtowanie terenu w całości poprowadzony jest na nasypie z wbudowanym wiaduktem nad łącznikiem pomiędzy ulicami Grodzką i Nowy Zjazd oraz wiaduktem nad ciągiem Wybrzeże Kościuszkowskie - Wybrzeże Gdańskie.
Aleja "Solidarności" - jedna z głównych arterii w Warszawie, w przybliżeniu jest tożsama z Trasą W-Z. Zaczyna się od skrzyżowania z ul. Radzymińską, przechodzi mostem Śląsko-Dąbrowskim do centrum i kończy się przy skrzyżowaniu z ul. Młynarską. Po drodze krzyżuje się m.in. z następującymi ulicami:
Szwedzka
Targowa
Jagiellońska
gen. Andersa (plac Bankowy)
Jana Pawła II
Żelazna
Na całej swojej długości jest to dwujezdniowa szeroka ulica, o minimum dwóch pasach ruchu w każdą stronę. Wyjątkiem jest odcinek pomiędzy placem Bankowym a ulicą Jagiellońską - tam aleja \"Solidarności\" staje się jednojezdniowa, ale nadal ma dwa pasy ruchu dla obu kierunków (jeden pas zajmują tory tramwajowe, ruch samochodów po nim jest zakazany). W godzinach szczytu jest mocno zakorkowana. Na prawie całej długości przebiega środkiem torowisko tramwajowe.
Obecna nazwa poświęcona jest NSZZ \"Solidarność\". Podczas dwudziestolecia międzywojennego jej poszczególne odcinki nosiły nazwy: Wolska, Leszno, Tłomackie, Nowy Zjazd, Zygmuntowska, po wojnie zaś cały ciąg nazwano aleją Świerczewskiego. Od 1991 nosi obecną nazwę na cześć związku zawodowego \"Solidarność\".
Pierwszy odcinek ulicy wytyczono po stronie praskiej w 1862 na przedłużeniu linii kolei petersburskiej pod nazwą Aleksandrowska na cześć cara Aleksandra II Romanowa, łącząc ją z wiaduktem Feliksa Pancera, nazwanego Nowym Zjazdem po wybudowaniu Mostu Kierbedzia. Znaczna szerokość ulicy Aleksandryjskiej uwzględniała ruch kołowy i przebieg projektowanej przez Most Kierbedzia linii kolejowej łączącej Dworzec Petersburski z Dworcem Wiedeńskim, jednak z linii tej zrezygnowano na skutek zbyt dużego spadku skarpy wiślanej, a ruch między dworcami przejęła kolejka konna. Kolejka ta posiadała jeden tor z mijankami i trasa przebiegała Aleksandrowską, Nowym Zjazdem, Krakowskim Przedmieściem, Królewską, Marszałkowską do al. Jerozolimskich.
Tymczasem po drugiej stronie Wisły początkowy fragment dzisiejszej ulicy stanowiąc oś jurydyki Leszno nosił nazwę ulicy Leszno przechodząc w rejonie Placu Bankowego w Tłomackie. Ulica Leszno biegła do rogatek wolskich i dalej dzisiejszy przebieg ulicy w kierunku Woli pokrywał się z ulicą Wolską.
Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę ulicę po stronie praskiej przemianowano na Zygmuntowską, która to nosiła do roku 1954, gdy zmieniono ją na al. gen. Karola Świerczewskiego.
CC-BY-SA 3.0 Polska