Getto piotrkowskie – pierwsze getto żydowskie na terenach okupowanej przez III Rzeszę Polski podczas II wojny światowej, funkcjonujące od 8 października 1939 do 29 października 1942 roku w Piotrkowie.

Obszar:

Obszar getta obejmował początkowo Rynek Staromiejski oraz ulice: Grodzką, Garncarską i Starowarszawską (rejon kościoła farnego), a dokładnie ulice: Jerozolimska 1-150, Spacerowa 7-8, Rzemieślnicza 1-33, Litewska 1-26, Plac Litewski 1-14, Oddzielna 2-32, Wiejska 1-16, Józefa Piłsudskiego 1-30 (obecnie Wojska Polskiego), Zamkowa 1-24, Garncarska 1-28, Pereca 2-17, Leonarda 1-20, Starowarszawska 1-35, Zamurowa 1-16, Farna 1-8, Plac Czarnieckiego 2-8, Łazienna Mokra 1-6, Konarskiego 1-4, Plac Trybunalski 1-12, Rwańska 1-5, Rycerska 5-12, Sieradzka 1-10, Szewska 1-10, Plac Niepodległości 2-7, Nadrowy 2-6 (obecnie al. Kopernika) i Wspólna 1-9. Z dniem 23 października 1939 r., rozporządzeniem starosty Artura Bussego, do getta włączono ulice: Limanowskiego 1-20, Obrytkę (dzisiejszy obszar wokół ul. Stefana Batorego) i J. Piłsudskiego 34-65. W końcu października włączono jeszcze do getta ul. M. Skłodowskiej-Curie 1-20.

Cechą charakterystyczną piotrkowskiego getta było to, że miało ono charakter otwarty, nie zostało odizolowane od reszty miasta ogrodzeniem, jak na przykład inne getta (np. łódzkie, utworzone 8 lutego 1940 a definitywnie zamknięte 30 kwietnia, czy warszawskie). Granice piotrkowskiego getta wyznaczały jedynie niebieskie tablice o wymiarach 40 × 60 cm z czarną „trupią czaszką” i białym napisem „Ghetto”, ustawione w listopadzie 1939 na liniach granicznych. Kosztami utworzenia getta została obciążona gmina piotrkowska.

źródło -