18 sierpnia 1874 roku z koscioła w Podgórzynie wyruszył wóz konny, w którym wracał do domu m.in. nowo ochrzczony osesek z dawnego przesieckiego domu nr 51, zamieszkanego do 1946 r. przez rodzinę Patzke. Powoził natomiast niejaki Mischer z Podgórzyna. Wedle relacji, miejscem zdarzenia był stary most „pomiędzy Schneekoppe a Hoher Stein”. Jeśli przyjąć, że trochę przekręcono jedną nazwę, to musiał być to most na Podgórnej między dawnymi gospodami „Zur Schneekoppe” (późniejsza „ŒŚnieżką) a „Zur hohlen Stein” (dziś dom przy Rozpadlisku). Wody rzeki były bardzo wzburzone, więc miejscowi ostrzegali Mischera, by lepiej przez stary most się nie wybierał. „Dwa razy już przejechałem, to i trzeci przejadę”, odrzekł woźnica.
Konie były już po drugiej stronie rzeki, gdy nagle potężne głazy niesione przez rzekę okazały się silniejsze od drewnianych podpór mostu. Most runął, a wóz pociągnął do tyłu konie wprost do szalejącej rzeki. Dopiero po kilku dniach, gdy poziom wody opadł, znaleziono ciała, częściowo pogrzebane w rumowisku i krzakach. Martwe konie znaleziono na łące poniżej Podgórzyna. Po 25 latach, podczas prac przy regulacji rzeki, znaleziono natomiast zegarek nieszczęsnego woźnicy.
Całą historię Paul Patzke z Przesieki słyszał nie jeden raz z ust swojej matki, która w czasie wypadku pracowała u swojego ojca w gospodzie „Lindenschänke” (potem „Pod Lipami”). Pierwsza zaś żona jego ojca była matką chrzestną dziecka i razem z nim utonęła w tym wypadku.

Źródło: www.wimawabu.de (oryginalny tekst z Schlesiche Bergwacht SB57/N28/S499).