Kościół p.w. Podwyższenia Świętego Krzyża z 1727 r. Zbudowany z fundacji Wojciecha Rydzyńskiego kasztelana lądzkiego. Restaurowany w 1930 r. W latach 1952 – 53 wymiana gontów, konserwacja polichromii. Remontowany w latach 90 XX w.
Kościół drewniany, jednonawowy konstrukcji zrębowej. Orientowany, zbudowany na planie krzyża łacińskiego w stylu barokowym. Boczne kaplice zamknięte prostokątnie z kalenicami niższymi od nawy, tworzą pozorny transept. Mniejsze prezbiterium od nawy, zamknięte trójbocznie z dwoma małymi zakrystiami po bokach. Dach dwukalenicowy, kryty gontem z ośmioboczną wieżyczką na sygnaturkę w części centralnej. Zwieńczoną baniastym hełmem blaszanym z latarnią i krzyżem. Gzymsy podokapowe, wydatne, profilowane. Niska wieża konstrukcji słupowej od frontu, kryta wspólnym dachem z nawą z kruchtą w przyziemiu. Nawa otoczona od zewnątrz zamkniętymi sobotami, konstrukcji sumikowo – łątkowej. Wewnątrz strop z fasetą. Balkony wzdłuż nawy łączące się z chórem muzycznym, z wystawką w części środkowej i wspartym na sześciu filarach. Na nim tarcze z herbem fundatora. Polichromia iluzjonistyczna z lat 1728 – 29, autorstwa franciszkanina Adama Swacha Przedstawia sceny związane z kultem Krzyża Świętego, postać Chrystusa, Świętej Marii i Heleny na Golgocie, 12 apostołów i 4 ewangelistów, oraz Widzenie cesarza Konstantyna Wielkiego. Częste ornamenty roślinne i inskrypcje. Polichromowane są także stalle, konfesjonały i dwie ambony. Ołtarze barokowe, polichromowane: główny i dwa boczne z lat 1729 – 31. Kropielnica granitowa z XVIII w. Drewniany krzyż procesyjny, oraz cztery świeczniki toczone z drewna z 1 poł. XVIII w. Dzwonnica drewniana konstrukcji krosnowej. Kryta dachem dwuspadowym.