Wobec rozwijającego się osadnictwa olęderskiego w dolinie Wisły i na obszarze południowo-zachodniego Mazowsza, i co za tym idzie wzrostu liczby ludności wyznania luterańskiego, w 1775 r. utworzona została w Iłowie parafia ewangelicka. Pierwszy drewniany kościół z cmentarzem zbudowany został na terenie przylegającym dziś od zachodu do obecnego cmentarza katolickiego. W latach 30. XIX w. ze względu na zły stan budynku podjęto działania w celu budowy nowego kościoła. Ostatni dziedzic Iłowa Józef Lasocki obiecał pomoc finansową w tym przedsięwzięciu, ale w 1844 r. sprzedał dobra iłowskie rządowi, który włączył je do Księstwa Łowickiego. Jednak władze Księstwa nie kwapiły się z realizacją zobowiązania. Wobec tego konsystorz kościoła ewangelicko-augsburskiego zaproponował zrzeczenie się pomocy w zamian za przekazanie parafii dawnego dworu Lasockich w celu zaadaptowania go na świątynię. Do zamiany doszło w 1856 r. Teren wokół starego kościoła nadal pełnił funkcję cmentarza i z czasem został jeszcze rozszerzony.

Stan dworu nie był najlepszy i ostatecznie zdecydowano się przeznaczyć go na dom pastora i szkołę, a obok wznieść nowy kościół. W 1857 r. budowniczy Franciszek Kowalski sporządził projekt, a budowę zakończono w 1861 r. Kościół w stylu neogotyckim z czerwonej cegły miał 27,7 m długości i 13,0 m szerokości, a wysokość ścian wynosiła 10,5 m. Nawę poprzedzała kruchta, nad którą wzniesiono wieżę. W 1917 r. na skutek działań wojennych budynek został uszkodzony. Wybuch II wojny światowej przyniósł kres istnienia kościoła. Znacznie zniszczony podczas walk we wrześniu 1939 r. nie został po wojnie odbudowany.