Ośrodek Emaus znajduje się na przepięknych terenach leśnych w osadzie Turno, w miejscowości Mikówka. Położony jest na skraju Doliny Białobrzeskiej i Równiny Radomskiej, nad rzeką Pilicą w odległości dwóch kilometrów na północny wschód od powiatowego miasta Białobrzegi i dwóch kilometrów na zachód od wsi Brzeźce. To część obszaru określanego mianem Zapilicza, który obejmuje ziemie między rzekami Pilicą a Radomką. Budynki Ośrodka Emaus ulokowane są w malowniczym miejscu nad samym brzegiem dolnego biegu zakola Pilicy, na niewielkiej równinie otoczonej lasem. To pozostałości dawnej Puszczy Stromieckiej, od zachodu ograniczonej drogą Radom–Białobrzegi, a od północnego wschodu, wschodu i południa stykającej się z Puszczą Kozienicką.

Urokliwe położenie, stwarza doskonałe warunki do rekreacji i wypoczynku, już w 1965 roku dostrzegł to i postanowił wykorzystać Zarząd Wojewódzki Związku Młodzieży Wiejskiej w Kielcach. Wtedy to postanowiono zorganizować na tym terenie ośrodek dla młodzieży zrzeszonej w organizacji. Już w czerwcu 1965 roku odbył się tu pierwszy obóz szkoleniowo-wypoczynkowy pod namiotami dla przewodniczących gromadzkich zarządów ZMW z całego województwa. Rok później w Turnie stanął barak, zaczęto też gromadzić fundusze na wzniesienie nowoczesnego pawilonu ze stołówką, kawiarnią, salami wykładowymi i pokojami gościnnymi. Decyzja o budowie zapadła jednak prawie dekadę później, w 1975 roku. W pracach społecznych przy zagospodarowaniu terenu – bo oprócz pawilonu powstała droga i niewielka przystań nad Pilicą – brali udział uczestnicy młodzieżowych obozów. Nowy ośrodek otwarto w 1979 roku, dyrektorem został Bogdan Betz.

Powszechnie doceniano usytuowanie i walory przyrodnicze nadpiliczańskiego ośrodka. Równie ważne były możliwości rozwoju w różnych dziedzinach kultury, jakie stwarzano tu młodym ludziom. Dotyczyło to także ginących zawodów. W 1983 roku rozpoczęto budowę pracowni garncarskiej, tkackiej oraz kuźni. W 1980 roku znany inżynier architekt Tadeusz Derlatka z Radomia zaprojektował nowy budynek o powierzchni 1331 m2. Położony jest on po wschodniej stronie terenu należącego do dzisiejszego Ośrodka Emaus. Miały się w nim znajdować m.in. hala i salon ekspozycyjny oraz pracownie rzeźbiarsko-snycerska, ceramiczna i pracownia plastyki obrzędowej. W związku z takim kierunkiem rozwoju miejsce otrzymało nazwę Młodzieżowego Ośrodka Twórczości Ludowej. Nowego budynku niestety nie ukończono i do 2019 r. - gdy go wyburzono - był on niemym świadkiem tamtych czasów oraz przedmiotem zainteresowania i pytań gości.

Początek lat osiemdziesiątych to czas organizacji wielu interesujących ogólnopolskich plenerów ludowej sztuki monumentalnej. Brali w nich udział najlepsi rzeźbiarze w kraju. Podczas niespełna dwutygodniowych pobytów tworzyli z martwych topoli i lip dzieła które potem zdobiły także teren ośrodka. Z tamtych czasów do dziś pozostał piec do wypalania ceramiki oraz drewniana rzeźba przedstawiająca św. Jana Nepomucena, który jest patronem m.in. czeskiej Pragi, spowiedników, tonących i orędownikiem podczas powodzi. Zdobi ona Ośrodek Emaus, jest ulokowana obok kaplicy, zwrócona przodem do świątyni i do rzeki. W 1986 roku na bazie prężnie rozwijającego się ośrodka utworzono Uniwersytet Ludowy. Ta zmiana statusu dawała młodym ludziom możliwości podjęcia pracy z wykorzystaniem nabytych tu umiejętności. Uniwersytet kształcił w cyklu dwuletnim twórców i animatorów kultury o profilu ogólnym oraz w specjalnościach tkactwo i ceramika. Współpracowano ze środowiskami twórczymi i uczelniami – także zagranicznymi, z Danii, Niemiec i ze Szwecji – kontynuowano też tradycję warsztatów i plenerów artystycznych. Uczelnia cieszyła się bardzo dużym zainteresowaniem młodzieży, która chętnie korzystała z tutejszej bazy i doceniała twórczą atmosferę ośrodka. W latach dziewięćdziesiątych z powodzeniem organizowano tu Biesiady Twórców Ludowych. Muzyka folklorystyczna, gawędy ludowe i poezja cieszyły ucho i przypominały o pięknie rodzimych obyczajów. Niestety, w miarę upływu czasu kurczyły się środki finansowe. Pracownie i warsztaty pustoszały, ostatnią Biesiadę zorganizowano w 1993 roku. Obiekt przejęło kuratorium oświaty, stał się on tymczasową bazą szkoleniowo-wypoczynkową. W folderze okolicznościowym Uniwersytetu Ludowego wydanym w 1995 roku napisano, że ośrodek oczekuje na celowe zagospodarowanie. Od tego czasu, niestety, obiekt z roku na rok ulegał degradacji. Dopiero w 2005 roku przejęła go diecezja radomska.

EMAUS jest doskonałym miejscem do organizowania rekolekcji, dni skupienia, konwiwencji, ale również wczaso-wekeendów, szkoleń, konferencji, ognisk, spotkań integracyjnych oraz wypoczynku zorganizowanego dla dzieci i młodzieży (np. koloni, zielonej szkoły). Zarówno położenie, jak i wyposażenie ośrodka daje możliwość organizowania szkoleń i konferencji. Stanica wodna, wypożyczalnia kajaków już dziś stwarza sprzyjające warunki dla relaksu, wyciszenia, przemyśleń i medytacji. Ale nie brakuje też aktywnych form spędzania czasu, jak piesze rajdy, wycieczki rowerowe, a zimą narciarstwo biegowe.

Ośrodek Edukacyjno-Charytatywny Diecezji Radomskiej EMAUS w Mikówce usytuowany jest nad samym brzegiem wstęgi Pilicy, na terenie gminy Białobrzegi. Według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ośrodek o powierzchni 3,10 ha przynależy do terenów turystyczno-wypoczynkowych. W minionych latach „Turno” pełniło funkcję ośrodka szkoleniowo–wypoczynkowego. Potem krótko funkcjonował tam Uniwersytet Ludowy, po którym została kuźnia i piec do wypalania ceramiki. Od 2005 roku teren wraz ze znajdującymi się na nim zabudowaniami otrzymała Diecezja Radomska, stając się jego właścicielem i gospodarzem.

Ośrodek został poświęcony w dniu 30 czerwca 2007 r. na zakończenie nawiedzenia obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej w tutejszej diecezji.