Koloruj
 | Polska › woj. wielkopolskie › powiat słupecki › Ląd › ul. Klasztorna › Opactwo cystersów › Kościół Najświętszej Maryi Panny i św. Mikołaja Biskupa › Wnętrze kościoła › Ołtarz główny |
1971 , Fragment wnętrza kościoła.
da signa
 To jest ołtarz główny. 2024-10-03 20:31:05 (rok temu)
|
|
Na stronie od 2011 sierpień
14 lat 8 miesięcy 20 dni |
"Ołtarz wielki składają: a. Na ścianie obraz M.[atki] B.[ożej] Wspomożenia Wiernych, malowany przez profesora Gosienieckiego z Poznania. Obraz ten umieszczony został za zezwoleniem J. Eks. Ks. Biskupa Radońskiego na miejsce obrazu N.[ajświetszej] M.[aryi] Panny wypraszającej u Pana Jezusa na modły św. Franciszka, odpust Porcjunkuli. Poświęcenie obrazu odbyło się 8 grudnia 1934 r. Na bogatem i pomysłowem tle widnieje ukoronowana postać Matki Bożej. U stóp Jej po jednej stronie św. Jan Bosko gromadzi ku Niej młodzież, z drugiej św. Kazimierz Królewicz. W oddali zarysowuje się kościół i klasztor lądzki. Drugi obraz wyżej umieszczony przedstawiający wyobrażenie Trójcy Najświętszej. Oba zawieszone wśród bogatej ornamentyki, szyncerską robotą wykonanej, złoconej, zapełnionej rzeźbami, arabeskami itp. ozdobami. Figur tutaj wszystkich jest piętnaście: 4 SS Jana Chrzciciela – Bernarda – Stefana i Alberika; 5 mniejszych SS Mikołaja – Wojciecha – Stanisława i dwóch opatów; nadto 6 aniołów rozmaitej wielkości. Filarów wszystkich jest dziesięć. Relikwiarze 4: dwa umieszczone są w piedestałach filarowych, dwa zaś drugie nad drzwiami prowadzącemi jedne na lewo do wieży, drugie na prawo do zakrystji. b. W oddaleniu jednego metra mensa z cyborjum: Mensa z drzewa w 1934 r. została cofnięta do tylnej ściany. Po trzech gradusach marmurowych wstępuje się do niej. Z frontu ozdobna rama do antypedjów. Tabernakulum złocone, ukończone na wzór ornamentyki głównej części pierwszej. W dolnej części tabernakulum znajduje się cyborjum, nad niem w zagłębieniu tron dla monstrancji, zasuwanej drzwiczkami, ozdobionemi w „Agnus”. Nad tronem unosi się symbol Ducha Świętego, wyżej figura Boga Ojca otoczona promieniami i cherubinkami. Tabernakulum zdobią figurki 4 ewangielistów i kilku aniołków, oprócz tego są relikwie w pięknych trumienkach, po jednej z każdej strony. Relikwiarze pod wazonikami obite są blachą miedzianą." Inwentarz kościoła parafialnego w Lądzie z 1936 roku.
Jest to świątynia barokowa, której budowa trwała blisko sto lat. Powstała na miejscu wcześniejszej budowli, która została rozebrana. Przy stawianiu kościoła pracowało wielu architektów. Prace rozpoczął Tomasz Poncino w 1651 r., później w latach 1681–89 Jerzy Catenazzi i Jan Koński realizowali projekt królewskiego architekta J. S. Belottiego. W okresie 1728–35 powstała nawa centralna wg Pompeo Ferrariego, której kopułę ozdobił polichromiami Jerzy Neunhertz. Kościół konsekrowano w 1743 r.
Całość wyposażenia pochodzi z okresu budowy świątyni. Znajduje się tu dziewięć ołtarzy z I połowy XVIII w. W prezbiterium znajdują się stalle – jedne z piękniejszych w Polsce. Wykonał je z drewna dębowego i lipowego (figury) ok. 1680 r. cysters Bartłomiej Adrian. Stalle ozdobiono figurami świętych, a w zwieńczeniu umieszczono zrywające się do lotu orły jako symbole modlitwy, natomiast przy wejściu leżące lwy – jako symbole złych mocy deptanych przez zakonników. Zakonnicy zasiadali w stallach w określonym porządku. Miejsce opata znajdowało się pod figurą króla Dawida po prawej stronie, miejsce przeora pod figurą Ezechiasza po stronie przeciwnej.
Nad stallami znajdują się cztery obrazy Adama Swacha. Na jednym z nich przedstawiono mnichów modlących się na jutrzni. Wśród nich spaceruje anioł, który zapisuje imiona zakonników w księdze różnymi literami, w zależności od ich gorliwości na modlitwie.
Ambona została wykonana przez snycerzy z Rydzyny i Rawicza w 1735 r. Ozdobiono ją postaciami czterech ewangelistów, Ojców Kościoła i św. Bernarda z Clairvaux – założyciela zakonu cystersów. Pod amboną znajduje się późnorenesansowa piaskowcowa płyta nagrobna Zofii Borzemskiej z końca XVI w. pochodząca z pierwotnego kościoła. Warto spojrzeć na inny, późniejszy nagrobek opata Antoniego Łukomskiego z symboliczną figurą Chronosa z 1760 r.
Na uwagę zasługują cztery konfesjonały zdobione figurami proroka Dawida, Bolesława Śmiałego, św. Piotra i św. Marii Magdaleny.
Piękne organy wykonał zakonnik Józef Koegler w 1743 r. Zostały one zniszczone w czasie I wojny światowej i odbudowane w pierwotnej formie w latach 1923–25.
Za: