Od XIII w. w Toruniu istniał jeden z ważniejszych portów rzecznych. Wisłą kupcy dostarczali głównie drewno, zboże i skóry. Główną część dawnego portu od Bramy Ducha Św. do Bramy Żeglarskiej zajmowały urządzenia portowe, 200-metrowy drewniany pomost wyładunkowy, magazyny towarowe i inne. Od XVII w. do 1833 r. w porcie funkcjonował znacznych rozmiarów żuraw (4 kondygnacyjny) wykorzystywany do przeładunków a także do stawiania masztów na statkach. Od XIX znacznie rozwinął się spływ drewna, w związku z czym w 1903 wybudowano na nabrzeżu port przeładunkowy (kulminacja miała miejsce podczas I WŚ). W okresie międzywojennym ruch rzeczny stopniowo spadał  i wówczas pojawiły się plany przebudowy nabrzeża na bulwar spacerowy. Do tej koncepcji powrócono pod koniec lat 60. XX w. a przez następne lata wybudowano betonowe nabrzeże usuwając wcześniej pozostałości infrastruktury portowej oraz tory kolejowe. W 1976 roku zamieniono nazwę z ulicy z Nadbrzeżnej na Bulwar Filadelfiski z okazji podpisania umowy partnerskiej z miastem Filadelfia (USA).