Pierwszy poznański pomnik Adama Mickiewicza (i zarazem pierwszy jego pomnik na ziemiach polskich), po długiej batalii o uzyskanie zgody u władz pruskich na jego lokalizację, odsłonięty został 7 maja 1859 roku na pl. Świętego Marcina. Autorem pomnika wykutego w kamieniu podobnym do marmuru (conflant) był przebywający w Paryżu znany rzeźbiarz Władysław Oleszczyński. Pod koniec XIX wieku coraz częściej dyskutowano nad przebudową pomnika. Z jednej strony obawiano się czy materiał z którego wykonano pomnik dłużej wytrzyma w naszym klimacie, z drugiej strony chciano uczynić pomnik okazalszym. O zgodę na przebudowę wystąpiono w listopadzie 1902 roku. Ostatecznie zgodę taką uzyskano w czerwcu 1903 roku. Postanowiono zastąpić pomnik wykuty przez Oleszczyńskiego jego odlewem w brązie. Podjął się tego znany poznański rzeźbiarz Władysław Marcinkowski. Dodatkowo przyozdobił balustradę dwoma figurami z brązu. Jedna przedstawiała dziewczynkę podającą wieszczowi wiązankę kwiatów, druga chłopca trzymającego urnę jako symbol przeszłości. Samą balustradę zaprojektował początkujący wówczas architekt Roger Sławski. Pomnik w nowej postaci został ukończony w październiku 1904 roku. Dotychczasowy pomnik, dłuta Oleszczyńskiego został przeniesiony na dziedziniec Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. Obydwa pomniki przetrwały do 1939 roku, kiedy to zostały zniszczone przez okupanta.
Kopia tego pomnika odsłonięta w roku 1998 stoi na dziedzińcu gmachu Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk przy ul. Mielżyńskiego.
Źródło i więcej informacji: i