Rzeźnia praska – nieistniejąca rzeźnia miejska znajdująca się w rejonie ulic: Okrzei, Sierakowskiego i Wrzesińskiej na warszawskiej Pradze.

W XIX wieku w tym rejonie miasta odbywały się targi bydła i świń.

W okresie międzywojennym otaczające rzeźnię stragany zastąpiono betonowymi budowlami, tzw. arkadami. 1 sierpnia 1944 roku obiekt opanowali powstańcy. Po wyzwoleniu Pragi mieściło się tam najważniejsze dla tej części miasta źródło wody pitnej. 5 października 1944 uruchomiono pierwszą studnię artezyjską i nawodniono praską sieć wodociągową.

Uciążliwość starej rzeźni dla najbliższego otoczenia i jej zaklinowanie w starej zabudowie spowodowały decyzję o stopniowej rozbiórce. Przed długi czas pozostałością po niej były arkady. Zostały one rozebrane w związku z budową budynków mieszkalnych w kompleksie Port Praski.

Różne źródła podają różne daty i adresy powstania oraz rozbudowy rzeźni miejskiej na Pradze:

1. Lata 70-te XIX w. powstanie rzeźni na Krowiej.

2. Lata 20-te XX w. przeniesienie rzeźni (z Solca czy z ul. Rybaki?) na

Sierakowskiego 2.

3. Przed 1890 r. powstanie rzeźni wojskowej (?) przy Krowiej 2.

4. 1846 r. powstanie rzeźni u wylotu Brukowej,

1867 r. rozbudowa.

5. 1846 r. powstanie rzeźni na Brukowej,

1856 r. rozbudowa.

6. Około 1899 r. powstanie rzeźni przy Krowiej.