Rondo 1 - wieżowiec biurowy o łącznej wysokości 192 m znajdujący się w Warszawie przy Rondzie ONZ. Jest to kolejny z dużych budynków wybudowany w obszarze alei Jana Pawła II, ulic Świętokrzyskiej i Emilii Plater i Dworca Centralnego po wybudowanych w 1998 Warszawskim Centrum Finansowym oraz w 2003 hotelu InterContinental Warszawa. Budynek zaprojektowała znana pracownia architektoniczna Skidmore, Owings and Merrill przy współpracy z warszawską pracownią AZO. Generalnym wykonawcą obiektu była firma HOCHTIEF Polska. Bryłę budynku tworzą dwie części: niższa 10-piętrowa, pełniąca funkcje galerii handlowo-usługowej, której budowa została zakończona na początku 2005 r., oraz wyższa 40-piętrowa. Całość 40-piętrowej wieży jest przeszklona, a w nocy także oświetlona.

Prace budowlane rozpoczęto na wiosnę 2003, 7 sierpnia 2004 o godzinie 13:00 odbyła się uroczystość wmurowania kamienia węgielnego, której gościem była m.in. Jolanta Kwaśniewska, a 7 marca 2006 odbyło się uroczyste otwarcie całego obiektu. Budynek kosztował 200 mln euro. Wieżowiec ma opinię najbardziej inteligentnego budynku w stolicy. Zainstalowano w nim m.in. system BMS, który pozwala z poziomu komputera osobistego sterować oświetleniem i temperaturą w pomieszczeniach.

Główny budynek biurowy zajmuje powierzchnię około 70 000 m², w którym jest 18 szybkich wind panoramicznych (czas oczekiwania poniżej 30 s) oraz 2 windy towarowe. Z kolei w niższej części budynku, handlowo-usługowej znajduje się parking, supermarket Carrefour Express, kwiaciarnia, winiarnia, salon prasowy, kawiarnia, pralnia chemiczna, bar sushi, salon kosmetyczny oraz kiosk UNICEF. Jest to drugi obiekt w stolicy po Metropolitanie, klasy AAA, przyznawanej obiektom o najbardziej prestiżowej lokalizacji, najnowocześniejszym wyposażeniu i najlepszej architekturze.

Wikipedia

Aleja Jana Pawła II – jedna z głównych i ważniejszych ulic Warszawy, ciągnąca się od dworca Warszawa Centralna do ulicy Wojska Polskiego.
Aleja ma swój początek w okolicach Dworca Centralnego, będąc kontynuacją ciągu alei Niepodległości i ul. Chałubińskiego w kierunku północnym - łączącego Mokotów z Żoliborzem.

Aleja Jana Pawła II na całej długości jest ulicą dwujezdniową, rozdzieloną szerokim pasem zieleni. W pasie zieleni wyznaczone są torowiska tramwajowe. Wszystkie skrzyżowania zaopatrzone są w sygnalizację świetlną.

Wzdłuż całej niemal długości znajduje się ścieżka rowerowa. Nie jest ona niestety zbyt szczęśliwie poprowadzona - kilkakrotnie "przeskakuje" pomiędzy stronami alei.
Dzisiejszą Aleję Jana Pawła II projektowano już przed rokiem 1939; prace wznowiono w okresie powojennym, przeprowadzając ją w latach 1955-59 jako fragment trasy N-S. Odcinek od Alej Jerozolimskich do Twardej oddano w roku 1956; wciągu trzech kolejnych lat, do roku 1959, zakończono prace na całej długości, wytyczając na osi Alei Rondo Babka. W swym przebiegu nowo powstała ulica Juliana Marchlewskiego wchłonęła dawne ulice Solną, Franciszka Ksawerego Druckiego-Lubeckiego oraz Parysowską wraz z Placem Parysowskiem.

Ulica Solna - Przeprowadzono ją jako krótką przecznicę około roku 1775; biegła od ul. Elektoralnej do ul. Leszno (dziś: al. "Solidarności"). W ciągu dziesięciu lat jej istnienia otrzymała stosunkowo gęstą zabudowę, uzupełnianą w okresie XIX wieku.
W okresie 1940-42 znajdowała się w obrębie getta, cała zabudowa została spalona po upadku powstania w roku 1944. Ulicę Solną wymienia jeszcze spis ulic z roku 1955; w 1956 przestała istnieć w związku z wytyczeniem trasy N-S. Ocalałą zabudowę wyburzono, pozostawiając jedynie silnie przekształconą i obniżoną kamienicę Trachtenberga z roku 1913 (Solna 16, dziś Al. Jana Pawła II 32). Mimo ciekawego ukształtowania oficyn podczas remontu 1985-6, niepotrzebnie zrezygnowano z odtworzenia wystroju fasady i dodano wysoki mansardowy dach.

Ulica Franciszka Ksawerego Druckiego-Lubeckiego - powstała przed rokiem 1861, łączyła ulicę Gęsią (dziś: ul. Anielewicza z ul. Miłą. Zabudowywana po 1875 czynszówkami typu przedmiejskiego, zamieszkiwana przez biedotę żydowską. Od roku 1940 w obrębie getta, utraciła całą zabudowę po powstaniu 1943. Ostatecznie zlikwidowana wraz z budową trasy N-S.
Ulica Parysowska - powstała w roku 1893, biegła od ul. Stawki do Dzikiej. Jednocześnie po zachodniej stronie ulicy wytyczono Plac Parysowski w kształcie zbliżonym do trapezu. Nazwę nadano dla upamiętnienia jurydyki Parysowskiej, istniejącej tu od XVI wieku. Zabudowana ulicy powstawała od pierwszego dziesięciolecia XX wieku, z nasileniem przed wybuchem I wojny światowej. W okresie 1940-42 znalazła się w obrębie getta, zabudowania zostały doszczętnie zniszczone podczas powstania 1943.
Ulica i plac zostały ostatecznie zlikwidowane w roku 1961 po wytyczeniu końcowego odcinka Trasy N-S. Współczesnej varsavianistyce nie są niestety znane żadne zdjęcia ukazujące wygląd zabudowy Parysowa i ul. Parysowskiej przed rokiem 1939. Zachowały się jedynie fotografie lotnicze, ukazujące ogólny zarys zabudowań.
Źródło:

Rondo oddano do użytku 5 października 1965 roku. Nazwa, nadana w październiku 1986, upamiętnia Organizację Narodów Zjednoczonych.