Ulica założona została przez zduna Wurmsera i ślusarza Richarda Palma w 1849 r. W tym czasie kończyła się na ul. Dąbrowskiego i dopiero w 1869 r. przedłużono ją do ul. Pułaskiego na podstawie kontraktu z murarzem Illnerem. Niemiecka nazwa ulicy upamiętniała jednego z współzałożycieli ulicy.

W 1945 r. wiele kamienic przy tej ulicy zostało zniszczonych, nie tylko w wyniku nalotów, lecz także wskutek celowego niszczenia przez niemieckich żołnierzy. Dziś w wyniku wojny, bądź późniejszych wyburzeń (także w ostatnich latach) nie zobaczymy już kamienic pod nr 16 róg Dąbrowskiego, 42 do rogu z Pułaskiego po stronie północnej oraz 19-37, 41 do rogu z Pułaskiego po stronie południowej. Obecna nazwa upamiętnia gen Karola Kniaziewicza (1762-1842), dyplomaty i polityka, żołnierza legionów Dąbrowskiego.

Ulica powstała po zburzeniu murów miejskich w miejscu wydeptanej dróżki między ogrodami, prowadzącej od obecnej ul. Komuny Paryskiej do ul. Kościuszki. Ponieważ prowadziła między ogrodami rajcy miejskiego Wernitzego, więc przyjęła nazwę od jego nazwiska. W 1847 r. dostosowano ją do ruchu kołowego zmieniając nazwę na Grünstr. (Zieloną). Dopiero w 1866 r. przedłużono ją do ul. Małachowskiego. Wraz z nadejściem rządów nazistów ulica otrzymała 8 sierpnia 1933 r. nowego, brunatnego patrona. Został nim bojówkarz SA - Herbert Stanitzki - zabity rok wcześniej w Oławie podczas starcia z formacją militarną KPD.

W czasie obrony Festung Breslau najbardziej ucierpiał fragment miedzy ul. Małachowskiego i ul. Kościuszki, a także pojedyncze kamienice na starym odcinku ulicy. Po wojnie ulica otrzymała imię twórcy legionów polskich we Włoszech, gen. Henryka Dąbrowskiego (1755-1818).