Ulica Trzebnicka we Wrocławiu – jedna z arterii wylotowych, prowadzących od Starego Miasta na północ, w kierunku Trzebnicy. Zaczyna się na placu św. Macieja, a kończy na mostach Trzebnickich przez Starą Odrę. Przebiega przez osiedle Kleczków (część dawnego Przedmieścia Odrzańskiego). Przedłużeniem ulicy Trzebnickiej za mostami Trzebnickimi jest ul. Żmigrodzka, przecinająca Karłowice i Poświętne. Długość ulicy wynosi 1,1 km; w połowie długości, przy pl. Powstańców Wielkopolskich, przecina ją wiadukt kolejowy. Południowy odcinek jezdni ulicy Trzebnickiej (do pl. Powstańców Wielkopolskich) jest stosunkowo wąski (po jednym pasie ruchu w obu kierunkach, bez tramwaju); odcinek północny jest szerszy i mieści także tory tramwajowe.

W przeszłości część dzisiejszej ulicy Trzebnickiej (od pl. Powstańców Wielkopolskich do mostów Trzebnickich) stanowiła fragment Szosy Trzebnickiej (niem. Trebnitzer Chausee). Dawna rogatka miejska (Trebnitzer Barriere) zlokalizowana była w pobliżu skrzyżowania z ul. Ołbińską. Po roku 1868, w związku z budową linii kolejowej Prawego Brzegu Odry i korekcie sieci ulicznej (związanej także z wytyczonym w 1873 na dawnym Polu Maciejowym – Mathiasfeld – placem św. Macieja) przebieg nowo utworzonej Trebnitzerstraße przybrał współczesny kształt ulicy Trzebnickiej. Wybudowane wzdłuż ulicy budynki w większości powstały przed rokiem 1910 i podczas oblężenia Festung Breslau w 1945 prawie wszystkie przetrwały w stopniu, pozwalającym ich odbudowę; jest to jedna z nielicznych ulic miasta, których stuletnia zabudowa zachowała się w tak dużym stopniu do XXI wieku.

Prócz kamienic mieszkalnych – w większości 5- i 6-kondygnacyjnych, często ze zlokalizowanymi na parterze lub w suterenie sklepami i małymi zakładami usługowymi – wzdłuż ulicy Trzebnickiej wybudowano m.in. w latach 1894-1895 gmach przytułku Fundacji Claasseena (wg projektu Richarda Plüddemanna, pod numerem 25-27, pomiędzy ul. św. Wincentego a Ołbińską, dziś szpital MSW), szkołę (1905-1908, projekt R. Plüddemanna i Ch. Cabanisa, pod numerem 42-44, przy skrzyżowaniu z ul. Dębickiego i z ul. Kleczkowską, dziś Kolegium Nauczycielskie), a także gazownię miejską (nr 35, projekt i budowa – rok 1881 i następne, dziś Zakład Energetyczny) i jej budynek administracyjny (nr 33, rok 1938, dziś urząd skarbowy dzielnicy Psie Pole).

Źródło: Autorzy: Licencja: CC-BY-SA 3.0

Dawniej prowadziła tędy droga do znajdującego się przy ul. Pomorskiej krowiego targu (stąd najstarsza nazwa tego traktu); na działkach przy dzisiejszej ul. św. Wincentego 1-7 znajdował się zajazd "Pod Polskim Biskupem", a sama ulica zaczęła uzyskiwać charakter miejski w latach 70. XIX wieku: stanowiła w tym czasie północną granicę miasta, a zabudowa jej północnej pierzei ruszyła dopiero w 1877.
Patrona św. Wincentego uzyskała pomimo faktu, że należała do miasta, a nie do znajdującego się nieopodal opactwa św. Wincentego na Ołbinie. Patron ten utrzymał się również przez kilka lat po zakończeniu II wojny światowej. Być może nazwę "Obrońców Pokoju", nadaną jej 31.VIII.1950 roku uzyskała wskutek faktu, iż w 1945 mieszkańcy tej ulicy wywieszali masowo białe flagi (co być może oszczędziło tę ulicę od większych zniszczeń - zburzone zostały tylko dwie kamienice). Kościół przy zbiegu z ul. Pomorską uległ także poważnym uszkodzeniom, wskutek czego po wojnie go rozebrano.