 | Polska › woj. śląskie › Sosnowiec › Śródmieście › ul. Kościelna › Bazylika katedralna Wniebowzięcia NMP › Wnętrza › Polichromia |
2006 , Odnalezienie Krzyża Świętego. Fragment polichromii wykonanej przez Włodzimierza Tetmajera w latach 1904-1906. Ze strony
|
Na stronie od 2019 luty
7 lat 2 miesiące 8 dni |
Polichromie - freski – sceny z historii Polski, wykonane przez Włodzimierza Tetmajera i Henryka Uziembło (przyrodniego brata poety), na zlecenie Ks. Milberta, składające się z 14 scen o treści historyczno-religijnej oraz wizerunków 62 świętych, we wnętrzu katedry. Artyści skomponowali dzieło podporządkowane układowi liturgicznemu świątyni. Elemwnty wdług nich - najważniejsze, umieścili wokół ołtarza głównego i na skrzyżowaniu nawy głównej z transeptem (nawą poprzeczną). Wykorzystali zasadę horror vacui (lęk przed pustką), czyli nie zostawili pustej przestrzeni, zatarli architekturę wnętrza dekoracją. Wszystkie sceny łączy ornamentyka roślinno-kwiatowa, która jednocześnie dopełnia łuki arkad, otworów okiennych, formę sklepienia i trójstrefową kompozycję ścian świątyni.
Polichromie wpisane są odrębną decyzją, do rejestru zabytków ruchomych województwa śląskiego.
W kruchcie kościoła umieszczono inskrypcję autorów polichromii: „Kościół ten staraniem przewielebnego księdza Dominika Rocha Milberta, proboszcza naonczas w Sosnowcu, z dobrowolnych ofiar przez artystów malarzy z Krakowa, panów Włodzimierza Tetmajera i Henryka Uziembło w RP 1904-1906 malowaniem ozdobiony został ku Bożej chwale i tej Rzeczypospolitej nieszczęśliwej wspomożeniu, dla dźwignięcia serc wszystkich Polaków ozdobiona świątynia niechaj będzie przybytkiem wiary w sprawiedliwość bożą”.
Wnętrze kościoła neoromańskie, z neobarokowymi ołtarzami z witrażami i polichromią autorstwa Włodzimierza Tetmajera, w stylu młodopolskim tworzy niepowtarzalny nastrój. Tetmajer był również autorem obrazu olejnego przedstawiającego scenę Wniebowzięcia NMP, umieszczonego w centrum ołtarza głównego. Ołtarz główny z 1903 roku jest kopią ołtarza z krakowskiego kościoła Bożego Ciała z roku 1634. Jest to dzieło w stylu neorenesansowym, bogate i złocone. Ufundowali go robotnicy i majstrowie Walcowni Milowickiej (huty "Milowice"). Ołtarz główny i ambonę wykonał rzeźbiarz z Olkusza Paweł Torbus. Witraże pochodzą (oprócz dwóch dziewiętnastowiecznych) z lat 30. XX wieku, z pracowni krakowskiej Żeleńskich, a projektował je prof. Jan Bukowski.
Świątynia ma nawy boczne o połowę węższe i niższe od nawy głównej, transept i duże, wydłużone prezbiterium zamknięte półkolistą apsydą. We wnętrzu kościoła polichromia Włodzimierza Tetmajera i Henryka Uziembło. Zbudowana jest z cegły. Projektantem budowli był architekt Karol Kozłowski.
W 1999 roku, w 100-lecie istnienia parafii, Kongregacja ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, na mocy specjalnych uprawnień udzielonych jej przez Jana Pawła II, ogłosiła nadanie kościołowi katedralnemu p.w. Wniebowzięcia NMP tytułu bazyliki mniejszej.