W 1761 roku istniało siedem szybów należących do (niejakiego Romiszewskiego), prowadzących wydobycie i przetwarzanie galeny, galmanu, glejty oraz kruszców i żużli zawierających srebro. Próbę restytucji olkuskiego górnictwa podjął król Stanisław August Poniatowski. W 1782 powołano Komisję Kruszcową. W XIX i początkach XX w. nastąpiło ożywienie górnictwa olkusko – bolesławskiego. 

W 1896, we wsi Pomorzany, na południowym stoku, w miejscu zwanym Ponik, uruchomiono płuczkę, wykorzystując strumień spływający z Góry Pomorskiej. 

Na początku II wojny światowej Niemcy przystąpili do odwodnienia bolesławskich kopalń z zamiarem ich uruchomienia. W 1940 uruchomiono kopalnię ,,Bolesław” i ,,Ulisses” pod wspólną nazwą ,,Bolesław-Ulisses”. Terroryzowano ludność, wykorzystując ją do pracy i w ten sposób eksploatowano je do 1944.

W 1968  zasypano szyb ,,Aleksander” na terenie bolesławskiej płuczki (późniejszy teren Oddziału Instytutu Odlewnictwa w Krakowie). Szyb był zgłębiony w latach 60-tych XIX w., głównie w celu zaopatrzenia płuczki w wodę. W latach 1900-1906 zainstalowano w szybie kilka maszyn parowych, wyciągowych i pompujących wodę. W kolejnych latach następowało powolne wyczerpywanie się złóż.