starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 2 głosy | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. mazowieckie › Warszawa › Śródmieście › al. "Solidarności" › Kościół ewangelicko-reformowany |
1916 , Kościół Kalwiński.
Skomentuj zdjęcie
verbensis
+1 głosów:1  Chyba coś nie działa z porównaniem... 2023-03-01 01:25:42 (3 lata temu)
yani
+1 głosów:1 do verbensis: U mnie w ogóle nic nie działało... Skorygowałem i teraz działa, ale bez porównania. 2023-03-01 21:05:56 (3 lata temu)
|
|
Na stronie od 2004 wrzesień
21 lat 7 miesięcy 7 dni |
4 pobrania 2000 odsłon 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Kavikvs
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
kościoły, katedry, kaplice
|
Kościół ewangelicko-reformowany
więcej zdjęć (33)
Architekt: Adam Adolf Loewe
Atrakcja turystyczna
Zbudowano: 1866-82
Dawniej: Kościół kalwiński
Zabytek: -
Parafia Ewangelicko-Reformowana w Warszawie – parafia Kościoła Ewangelicko-Reformowanego w Rzeczypospolitej Polskiej. Proboszczem parafii jest ks. Michał Jabłoński, jej siedziba mieści się w budynku przy alei Solidarności 76a, a kościół położony jest przy alei Solidarności 74.
Warszawscy ewangelicy reformowani zarejestrowali swoją parafię na terenie jurydyki Leszno w 1776 roku. Rok później przy Lesznie poświęcono pierwszy kościół ewangelicko-reformowany w stolicy (dziś mieści się tam Warszawska Opera Kameralna). Niebawem zbudowano też plebanię według projektu Szymona Bogumiła Zuga.
30 października 1866 r. przystąpiono do budowy nowego, neogotyckiego kościoła według projektu członka parafii, Adolfa Loewego. Kościół poświęcono 24 października 1880 roku. Okres największego rozwoju parafii przypada na dwudziestolecie międzywojenne – powstało Stowarzyszenie Młodzieży, Koło Misji Wewnętrznej i Koło Pań. Odbywały się cotygodniowe zebrania biblijne, ewangelizacyjne i próby chóru. Parafia wydawała pisma: w latach 1924-1928 Żagiew Chrystusową poświęconą misji, a od 1926 roku do wybuchu wojny – Jednotę.
Z chwilą utworzenia getta zabudowania parafialne znalazły się w bezpośrednim sąsiedztwie dzielnicy żydowskiej. W czasie bombardowań spłonęły budynki parafialne na Lesznie, obie zakrystie i prezbiterium z centralnie umieszczoną drewnianą kazalnicą, która nigdy później nie została zrekonstruowana. Ocalała jednak pozostała część kościoła wraz z unikatową żeliwną wieżą. We wnętrzu kościoła znajdują się zabytkowe 24-głosowe organy śląskiej firmy Schlag und Sohne ze Świdnicy wybudowane w 1900 roku. W latach 2004-2008 gruntownie i historycznie odrestaurowane staraniem Parafii przez organmistrza Olgierda Nowakowskiego z Zabrza. Organy te są obecnie jednym z najcenniejszych romantycznych instrumentów w Warszawie. W Parafii odbywają się regularnie koncerty organowe.
Po zakończeniu wojny przystąpiono do odbudowy zespołu budynków parafialnych. Pierwsze nabożeństwa odbywały się w metodystycznej kaplicy Dobrego Pasterza przy placu Zbawiciela, w późniejszych latach życie liturgiczne powróciło do kościoła przy Lesznie.
Warszawscy ewangelicy reformowani zarejestrowali swoją parafię na terenie jurydyki Leszno w 1776 roku. Rok później przy Lesznie poświęcono pierwszy kościół ewangelicko-reformowany w stolicy (dziś mieści się tam Warszawska Opera Kameralna). Niebawem zbudowano też plebanię według projektu Szymona Bogumiła Zuga.
30 października 1866 r. przystąpiono do budowy nowego, neogotyckiego kościoła według projektu członka parafii, Adolfa Loewego. Kościół poświęcono 24 października 1880 roku. Okres największego rozwoju parafii przypada na dwudziestolecie międzywojenne – powstało Stowarzyszenie Młodzieży, Koło Misji Wewnętrznej i Koło Pań. Odbywały się cotygodniowe zebrania biblijne, ewangelizacyjne i próby chóru. Parafia wydawała pisma: w latach 1924-1928 Żagiew Chrystusową poświęconą misji, a od 1926 roku do wybuchu wojny – Jednotę.
Z chwilą utworzenia getta zabudowania parafialne znalazły się w bezpośrednim sąsiedztwie dzielnicy żydowskiej. W czasie bombardowań spłonęły budynki parafialne na Lesznie, obie zakrystie i prezbiterium z centralnie umieszczoną drewnianą kazalnicą, która nigdy później nie została zrekonstruowana. Ocalała jednak pozostała część kościoła wraz z unikatową żeliwną wieżą. We wnętrzu kościoła znajdują się zabytkowe 24-głosowe organy śląskiej firmy Schlag und Sohne ze Świdnicy wybudowane w 1900 roku. W latach 2004-2008 gruntownie i historycznie odrestaurowane staraniem Parafii przez organmistrza Olgierda Nowakowskiego z Zabrza. Organy te są obecnie jednym z najcenniejszych romantycznych instrumentów w Warszawie. W Parafii odbywają się regularnie koncerty organowe.
Po zakończeniu wojny przystąpiono do odbudowy zespołu budynków parafialnych. Pierwsze nabożeństwa odbywały się w metodystycznej kaplicy Dobrego Pasterza przy placu Zbawiciela, w późniejszych latach życie liturgiczne powróciło do kościoła przy Lesznie.
al. "Solidarności"
więcej zdjęć (3163)
Dawniej: Zygmuntowska, Aleksandryjska, Aleksandrowska, Leszno, al. Świerczewskiego, Trasa W-Z
UWAGA: Zdjęcia z ujęciami odcinka alei pomiędzy wylotem tunelu Trasy W-Z i Mostem Śląsko-Dąbrowskim należy przypisywać do podobiektu alei pod nazwą "Wiadukt Trasy W-Z".
Aleja "Solidarności" - jedna z głównych arterii w Warszawie, w przybliżeniu jest tożsama z Trasą W-Z. Zaczyna się od skrzyżowania z ul. Radzymińską, przechodzi mostem Śląsko-Dąbrowskim do centrum i kończy się przy skrzyżowaniu z ul. Młynarską. Po drodze krzyżuje się m.in. z następującymi ulicami:
Szwedzka
Targowa
Jagiellońska
gen. Andersa (plac Bankowy)
Jana Pawła II
Żelazna
Na całej swojej długości jest to dwujezdniowa szeroka ulica, o minimum dwóch pasach ruchu w każdą stronę. Wyjątkiem jest odcinek pomiędzy placem Bankowym a ulicą Jagiellońską - tam aleja \"Solidarności\" staje się jednojezdniowa, ale nadal ma dwa pasy ruchu dla obu kierunków (jeden pas zajmują tory tramwajowe, ruch samochodów po nim jest zakazany). W godzinach szczytu jest mocno zakorkowana. Na prawie całej długości przebiega środkiem torowisko tramwajowe.
Obecna nazwa poświęcona jest NSZZ \"Solidarność\". Podczas dwudziestolecia międzywojennego jej poszczególne odcinki nosiły nazwy: Wolska, Leszno, Tłomackie, Nowy Zjazd, Zygmuntowska, po wojnie zaś cały ciąg nazwano aleją Świerczewskiego. Od 1991 nosi obecną nazwę na cześć związku zawodowego \"Solidarność\".
Pierwszy odcinek ulicy wytyczono po stronie praskiej w 1862 na przedłużeniu linii kolei petersburskiej pod nazwą Aleksandrowska na cześć cara Aleksandra II Romanowa, łącząc ją z wiaduktem Feliksa Pancera, nazwanego Nowym Zjazdem po wybudowaniu Mostu Kierbedzia. Znaczna szerokość ulicy Aleksandryjskiej uwzględniała ruch kołowy i przebieg projektowanej przez Most Kierbedzia linii kolejowej łączącej Dworzec Petersburski z Dworcem Wiedeńskim, jednak z linii tej zrezygnowano na skutek zbyt dużego spadku skarpy wiślanej, a ruch między dworcami przejęła kolejka konna. Kolejka ta posiadała jeden tor z mijankami i trasa przebiegała Aleksandrowską, Nowym Zjazdem, Krakowskim Przedmieściem, Królewską, Marszałkowską do al. Jerozolimskich.
Tymczasem po drugiej stronie Wisły początkowy fragment dzisiejszej ulicy stanowiąc oś jurydyki Leszno nosił nazwę ulicy Leszno przechodząc w rejonie Placu Bankowego w Tłomackie. Ulica Leszno biegła do rogatek wolskich i dalej dzisiejszy przebieg ulicy w kierunku Woli pokrywał się z ulicą Wolską.
Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę ulicę po stronie praskiej przemianowano na Zygmuntowską, która to nosiła do roku 1954, gdy zmieniono ją na al. gen. Karola Świerczewskiego.
CC-BY-SA 3.0 Polska
Aleja "Solidarności" - jedna z głównych arterii w Warszawie, w przybliżeniu jest tożsama z Trasą W-Z. Zaczyna się od skrzyżowania z ul. Radzymińską, przechodzi mostem Śląsko-Dąbrowskim do centrum i kończy się przy skrzyżowaniu z ul. Młynarską. Po drodze krzyżuje się m.in. z następującymi ulicami:
Szwedzka
Targowa
Jagiellońska
gen. Andersa (plac Bankowy)
Jana Pawła II
Żelazna
Na całej swojej długości jest to dwujezdniowa szeroka ulica, o minimum dwóch pasach ruchu w każdą stronę. Wyjątkiem jest odcinek pomiędzy placem Bankowym a ulicą Jagiellońską - tam aleja \"Solidarności\" staje się jednojezdniowa, ale nadal ma dwa pasy ruchu dla obu kierunków (jeden pas zajmują tory tramwajowe, ruch samochodów po nim jest zakazany). W godzinach szczytu jest mocno zakorkowana. Na prawie całej długości przebiega środkiem torowisko tramwajowe.
Obecna nazwa poświęcona jest NSZZ \"Solidarność\". Podczas dwudziestolecia międzywojennego jej poszczególne odcinki nosiły nazwy: Wolska, Leszno, Tłomackie, Nowy Zjazd, Zygmuntowska, po wojnie zaś cały ciąg nazwano aleją Świerczewskiego. Od 1991 nosi obecną nazwę na cześć związku zawodowego \"Solidarność\".
Pierwszy odcinek ulicy wytyczono po stronie praskiej w 1862 na przedłużeniu linii kolei petersburskiej pod nazwą Aleksandrowska na cześć cara Aleksandra II Romanowa, łącząc ją z wiaduktem Feliksa Pancera, nazwanego Nowym Zjazdem po wybudowaniu Mostu Kierbedzia. Znaczna szerokość ulicy Aleksandryjskiej uwzględniała ruch kołowy i przebieg projektowanej przez Most Kierbedzia linii kolejowej łączącej Dworzec Petersburski z Dworcem Wiedeńskim, jednak z linii tej zrezygnowano na skutek zbyt dużego spadku skarpy wiślanej, a ruch między dworcami przejęła kolejka konna. Kolejka ta posiadała jeden tor z mijankami i trasa przebiegała Aleksandrowską, Nowym Zjazdem, Krakowskim Przedmieściem, Królewską, Marszałkowską do al. Jerozolimskich.
Tymczasem po drugiej stronie Wisły początkowy fragment dzisiejszej ulicy stanowiąc oś jurydyki Leszno nosił nazwę ulicy Leszno przechodząc w rejonie Placu Bankowego w Tłomackie. Ulica Leszno biegła do rogatek wolskich i dalej dzisiejszy przebieg ulicy w kierunku Woli pokrywał się z ulicą Wolską.
Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę ulicę po stronie praskiej przemianowano na Zygmuntowską, która to nosiła do roku 1954, gdy zmieniono ją na al. gen. Karola Świerczewskiego.
CC-BY-SA 3.0 Polska