 | Polska › woj. mazowieckie › Warszawa › Śródm. Północne › ul. Krakowskie Przedmieście › Pałac Uruskich - Wydział Geografii i Studiów Regionalnych |
1941 , Krakowskie Przedmieście 30, 32
Rado-NDM
+1 głosów:1  Krakowskie Przedmieście 30 i 32 2022-12-12 07:41:07 (3 lata temu)
|
|
Na stronie od 2009 październik
16 lat 7 miesięcy 4 dni |
 |
pałace
|
W miejscu istniejącego dziś pałacu znajdował się wzniesiony na przełomie lat trzydziestych i czterdziestych XVIII w. późnobarokowy pałac przypisywany architektowi Janowi Zygmuntowi Deyblowi, należący do kasztelana krakowskiego, Stanisława Poniatowskiego, ojca króla Stanisława Augusta. Właśnie tu Stanisław August dowiedział się, że został obrany królem. Pałac uwiecznił Canaletto na obrazie przedstawiającym Krakowskie Przedmieście od strony Nowego Światu. Pałac kilkukrotnie zmieniał właścicieli aż w 1843 stał się własnością Seweryna Uruskiego, marszałka szlachty guberni warszawskiej, tajnego radcy, ochmistrza dworu cesarskiego. Zapragnął on wznieść na miejscu dotychczasowego pałacu nowy, więc stary polecił zburzyć.
Projekt zlecił u architekta Andrzeja Gołońskiego, który nadał nowej budowli cechy renesansu. Roboty trwały od 1844 do 1847. Piętrowy korpus główny odznacza się dwoma ryzalitami skrajnymi wyższymi o piętro. Nad częścią środkową elewacji frontowej widnieje wielki kartusz z herbem fundatora Sas dłuta Ludwika Kaufmana. W lewym ryzalicie elewacji przed II wojną światową znajdowała się brama przejazdowa wiodąca na dziedziniec otoczony oficynami. Z elewacją frontową pałacu, regularną i symetryczną, kontrastuje elewacja południowa wychodząca na uliczkę prowadzącą na dziedziniec Pałacu Kazimierzowskiego, malownicza i nieregularna. Akcentem wysokościowym jest wieża, która w XVII wieku pełniła funkcję wieży ciśnień lokalnego wodociągu Tytusa Liwiusza Boratiniego. Po śmierci Seweryna Uruskiego w 1890 pałac przeszedł najpierw na własność jego żony, a potem córki Marii zamężnej z ks. Włodzimierzem Światopełk-Czetwertyńskim. W latach 1893-1895 pałac odnowiono pod kierunkiem Józefa Hussa, który wybudował nową oficynę północną zakręcającą ku wschodowi na miejscu dawnej, zrujnowanej. Na parterze nowej oficyny mieściły się wozownie, wyżej – mieszkania do wynajęcia.
Spalony podczas powstania warszawskiego. W posiadaniu rodziny Czetwertyńskich pałac znajdował się do roku 1946, po czym przeszedł na własność Uniwersytetu Warszawskiego. Odbudowano go w latach 1948-1951 wg projektu Jana Dąbrowskiego. Obecnie mieści się tu Wydział Geografii i Studiów Regionalnych.
Źródło: [ Wikipedia]. Autorzy: [ Wikipedyści]. Licencja: CC-BY-SA-3.0
Pałac Tyszkiewiczów (zwany czasem pałacem Tyszkiewiczów-Potockich) - gmach, obecnie użyteczności publicznej, znajdujący się przy ul. Krakowskie Przedmieście 32 w Warszawie.
Fundatorem pałacu był hetman polny litewski Ludwik Tyszkiewicz, ożeniony z bratanicą króla Stanisława Augusta, Konstancją Poniatowską. W 1781 zawarł on kontrakt ze Stanisławem Zawadzkim na wystawienie pałacu, który miał być gotowy w 1783. Projektowany przez Zawadzkiego budynek nie stanął jednak w wyznaczonym przez kontrakt terminie, roboty rozpoczęto dopiero w 1785, w rok później mury były wyciągnięte pod pierwsze piętro. W roku 1786 Tyszkiewicz zawarł nowy kontrakt na budowę, tym razem z Janem Chrystianem Kamsetzerem. W stosunku do istniejącej już konstrukcji zastrzeżono, że nowy architekt ma liczyć się z planem pierwotnym, choć nie bezwzględnie. Budowa wraz z dekoracją wnętrz przeciągnęła się do 1792. Powstały gmach był pałacem przyulicznym, czyli wybudowanym w linii zabudowy ulicy, w odróżnieniu do większości pałaców warszawskich cofniętych w głąb posesji z wielkim dziedzińcem od frontu ujętym skrzydłami bocznymi. Był uważany za jedną z najpiękniejszych klasycystycznych rezydencji Warszawy.
W latach 1840-1923 pałac stanowił własność Potockich. W XIX w. zaszły w nim stosunkowo niewielkie zmiany. W latach 1821-1822 powstały wzniesione wg projektu Fryderyka Alberta Lessla: nowa oficyna od strony kościoła ss. Wizytek i łącząca się z nią brama na dziedziniec. W latach 1841-1846 dobudowano nowe murowane stajnie, wozownie oraz oranżerię wokół dziedzińca. Projektantem tych budowli był Henryk Marconi. W 1923 pałac został sprzedany Bankowi Gospodarstwa Krajowego, a od 1933 mieściła się tu Polska Akademia Literatury.
W 1944 pałac doszczętnie spalony. Odbudowany w latach 1948-1956 wg projektu Jana Dąbrowskiego na potrzeby Uniwersytetu Warszawskiego.
Źródło: [
Jej zakończenie stanowi plac Zamkowy. Na południu Krakowskie Przedmieście płynnie przechodzi w ulicę – Nowy Świat. Za punkt graniczny przyjmuje się Pomnik Mikołaja Kopernika - po drugiej stronie ulicy sąsiadują ze sobą bezpośrednio budynki z adresami Nowy Świat 69 i Krakowskie Przedmieście 1.
Cała ulica jest jako założenie urbanistyczne wpisana do rejestru zabytków.