Rzymsko-katolicki kościół parafialny św. Jadwigi, wznoszący się w centrum wsi, został ufundowany przez władcę Śląska Henryka Brodatego w 1399 r. Mimo zniszczeń przez husytów zachował najstarsze fragmenty architektoniczne (m.in. maszkaron na północnej elewacji). Pierwsza wzmianka historyczna o świątyni pojawia się w roku 1399, wymieniając polskiego proboszcza Sołtana Klonicza. W roku 1589, w trakcie gruntownej przebudowy kościoła, dodano świątyni charakterystyczną renesansową attykę. Kolejna przebudowa miała miejsce w roku 1648. Jest to budowla z szeroką, prostokątną nawą i słabo wydzielonym prezbiterium, nakryta dwuspadowym dachem. Od frontu na osi masywna, kwadratowa wieża. W kościele zachowała się gotycka rzeźba "Madonna na półksiężycu" oraz rycerskie epitafium jednego z właścicieli Karpnik - Fryderyka von Kanitz - z roku 1582. We wnętrzu świątyni znajdują się też elementy renesansowego wyposażenia z okresu drugiej przebudowy. Na uwagę zasługują: renesansowy ołtarz główny (drewno złocone) oraz ambona (drewno polichromowane) z XVII wieku, drewniana barokowa chrzcielnica z polichromią z XVIII wieku oraz XVII- i XVIII-wieczne rzeźby całopostaciowe. Barokowy obraz olejny przedstawiający scenę Ukrzyżowania datowany jest na XVII wiek. Również barokowy w stylu jest XVIII-wieczny obraz olejny "Cierniem koronowanie". Zachowały się także elementy dawnego wyposażenia liturgicznego. Świątynia otoczona jest kamiennym obronnym murem. Wokół kościoła był cmentarz, obecnie zlikwidowany.