Zespół zabudowy znajdujący się dziś przy ulicy Krakowskie Przedmieście 10 składa się z dwóch staropolskich kamieniczek wymienionych po raz pierwszy w źródle w 1580 roku. Kamienica nr 10A, zwana Samborczykowską, była dwupiętrowym, parterowym budynkiem na wysokim przyziemiu. Została przekształcona wcześniej z oficyny puszkarskiej, czyli położonego poza miastem w murach warsztatu do odlewania kul i wyrobu prochu. Nieruchomość w połowie XVIII wieku była własnością Grotkowskiego, po czym została przez niego sprzedana Czempińskiemu, który wybudował w 1795 roku nową kamienicę. W drugiej połowie XIX wieku dokonano wymiany gontu na blachę. Następnie w 1860 roku kupił ją Tymiński, który połączył obie kamienice w 1874 roku. Prace te zaprojektował A. Zwierzchowski, nadając budynkowi skromną szatę eklektyczną. W tym też czasie wybudowano oficynę zachodnią położoną przy ulicy Przechodniej, która uzyskała w ten sposób jednolity wystrój architektoniczny z kamienicami frontowymi. W okresie międzywojennym wybudowano oficynę południową. Miała ona trójosiową elewację podwórzową w kształcie loggi, tzn. ścianę przeprutą szerokimi kwadratowymi przeźroczami. W 1971 roku kamienica została wpisana do rejestru zabytków. W 1974 roku przeprowadzono renowację fasad. W 1991 roku wybudowano łazienki na piętrach mieszkalnych. Do 1992 roku kamienica należała do rodziny Tymińskich. Następnie w latach 2002–2003 wymieniono drewnianą klatkę schodową na betonową, zaś w 2003–2004 dokonano znaczącej zmiany w zespole zabudowy. W miejscu niewielkiego podwórza i oficyny południowej na tyłach kamienicy 10A zbudowano nowy budynek.