Późnobarokowa monumentalna, dwuwieżowa świątynia pobazyliańska wybudowana z fundacji Radziwiłów w latach 1747-1759.

Od 1919 roku przy kościele funkcjonuje rzymskokatolicka parafia Narodzenia Najświętszej Maryi Panny.

Powstanie kościoła związane było z kilkudziesięcioletnim sporem jaki toczył zakon bazylianów z rodem Radziwiłłów o relikwie arcybiskupa połockiego Jozafata Kuncewicza. W 1743 roku zadecydowano po mediacji delegata Stolicy Apostolskiej z obiema stronami konfliktu, że relikwie błogosławionego unickiego pozostaną w Białej Podlaskiej, ale pod warunkiem, że właściciele miasta wybudują sanktuarium, którym opiekować się będzie zakon bazylianów.

W 1915 roku świątynia pobazyliańska została opuszczona przez księży prawosławnych. W 1916 roku pod kierunkiem armii austro-węgierskiej przeprowadzono w kościele badania archeologiczne, których rezultatem było odnalezienie trumny św. Jozafata Kuncewicza.

Ponownie otwarto sanktuarium. Nie trwało to jednak długo, gdyż w 1917 roku pomimo oburzenia mieszkańców miasta, relikwie św. Jozafata zostały wywiezione do kościoła greckokatolickiego św. Barbary w Wiedniu, skąd w 1949 roku trafiły do Bazyliki św. Piotra na Watykanie.

W okresie międzywojennym trwały starania o przywrócenie świątyni charakteru sanktuarium św. Jozafata i o zwrot relikwii. Nie dały one jednak rezultatu i cerkiew św. Barbary została w 1919 roku zamieniona na rzymskokatolicki kościół parafialny, który obecnie nosi wezwanie Narodzenia Najświętszej Maryi Panny.

Źródło: Licencja: CC