Zezwolenie na odbudowę synagogi wydał, w 1638 roku, król Władysław IV. Drewniana synagoga została odbudowana tuż przed potopem szwedzkim. Po wygnaniu z miasta wojsk szwedzkich, na ludności żydowskiej zamieszkałej w Przedborzu, dokonano pogromu. Zniszczeniu wówczas uległa także synagoga. Przez długi czas w Przedborzu nie było w ogóle synagogi. Wprawdzie w mieście, w XVIII wieku, osiedliła się ponownie ludność żydowska, jednak dopiero w 1745 przedborska gmina żydowska otrzymała przywilej odbudowania synagogi, zniszczonej podczas wojny. Do tej pory modlono się w adaptowanych na ten cel pomieszczeniach – domach modlitwy. Ukończenie tej budowy datuje się na rok 1760, gdyż data ta widniała na sklepieniu budynku.Synagoga została zbudowana z drewna. Sala główna, od strony zachodniej, połączona była z przedsionkiem, za którym znajdowała się izba kahalna. Nad tymi pomieszczeniami znajdował się babiniec. Drugi babiniec, od strony południowej, dobudowano znacznie później. Prowadziły do niego schody, umieszczone w narożnym pomieszczeniu - przybudówce. Nad tą południową przybudówką zbudowano dach pulpitowy, kryty pierwotnie gontem, a później blachą. Wsparte na kolumnach galerie dla kobiet, podtrzymywane były murowanymi słupami – od zachodu – prostokątnymi, a od strony północnej – okrągłymi. Synagoga pokryta była dwuspadowym dachem. W prostokątnej sali głównej, w pobliżu drzwi wejściowych, znajdowała się drewniana, o altanowej konstrukcji, bima. Galerie dla kobiet, znajdujące się na piętrze, od wnętrza sali oddzielała balustrada i okratowanie. Istotnym elementem dekoracyjnym wnętrza było także sklepienie sali głównej i galerii. Było to sklepienie kolebkowe, którego płaszczyznę pokryto dekoracyjną siatką z listew i ozdobnie wyciętych desek. Ściany synagogi były polichromowane. Hitlerowcy podpalili ją 3 września 1939 roku. W przyszłości ma stanąć obelisk upamiętniający bożnicę
Za