Synagoga w Wołpie stała przy skrzyżowaniu obecnych ulic Centralnoj (ros. ul. Centralnaja, ул. Центральная) i Pabiedy (ros. ul. Pabiedy, ул. Победы).
Uznawana była za jedno z arcydzieł żydowskiej architektury drewnianej. Powstała w połowie XVII w., a w pierwszej połowie XVIII w. została rozbudowana (wedle niektórych źródeł jej powstanie należy datować dopiero na pierwszą połowę XVIII wieku). W 1781 r. założono dach gontowy i być może obudowano bimę. W 1923 r. przerobiono drzwi do babińców; planowano też wymienić aron ha-kodesz, ale nie zgodziły się na to władze konserwatorskie. W 1929 r. wpisano synagogę do polskiego rejestru zabytków. Została zniszczona przez Niemców pomiędzy czerwcem 1941 r. a grudniem 1942 roku.
Był to obiekt drewniany, bardzo obszerny: rozmiary sali głównej wynosiły 13 x 12,8 m, a wysokość stropów – 14 metrów. Jego architektura była badana już w okresie międzywojennym (Bersohn, Gloger), a została drobiazgowo przeanalizowana przez Marię i Kazimierza Piechotków w tomie Bramy nieba. Bóżnice drewniane na ziemiach dawnej Rzeczpospolitej, Warszawa 2015, ss. 530–541. Synagoga wyróżniała się bardzo bogatym wystrojem wnętrza

.