"...z ust odważnego mężczyzny"..., tylko pogratulować...

Odwagi w tym nie ma żadnej, natomiast ignorancja (żeby nie powiedzieć głupota) - owszem :-(

Ptaków nie wolno karmić chlebem.

Podczas trawienia pieczywa powstaje kwas chlebowy, który zakwasza ich układ pokarmowy, prowadząc do kwasicy żołądka, ponadto sól zaburza gospodarkę wodną organizmu, a spożyte w dużych ilościach może prowadzić do cukrzycy, uszkodzenia nerek i poważnych problemów ze stawami, m.in. zespołu tzw anielskiego skrzydła, (czyli deformacji ostatniego stawu), w efekcie czego lotki nie układają się jak należy, a ptak nie może latać i w konsekewncji - do śmierci.

do 4elza: Ludziom tego nie wytłumaczysz.

do piotr brzezina : Wszystko się da ludziom wytłumaczyć, tyle że mają to w ...

do 4elza: Jak to taka trutka to dlaczego ludzie jedzą chleb?...

do TW40: Dobre pytanie...

do TW40:
Myślę, że człowiek ma przewód pokarmowy bardziej zbliżony do świni, niż do łabędzia...

do TW40: Ludzie to nie ptaki.
Ptakom dzikim chleb istotnie szkodzi, widziałem u łabędzi zwyrodnienia w upierzeniu. Co innego te z miasta, szczególnie wróble, one chyba jakoś się przystosowały (Darwin się kłania).

Piękne, mądre ptaki. W latach 80. XX w. uratowałem jednego. Zaplątał się w żyłkę na rzece Oławie. Kiedy odciąłem żyłkę, ptak odpłynął, ale bez jednej nogi.
Poniżej fragment opowiadania Eugeniusza Małaczewskiego, który dotarł do starego dworku w okolicach Humania:
"Prawie bez przeszkód, wyłapując jedynie maruderów oraz czerwonoarmistów, brodatych Wielkorusów, chcących się poddać z dobrowoli, dotarłem pomyślnie do wskazanego rozkazem miejsca. (...) Idąc aleją, wygracowaną brzegiem stawu, ujrzałem jeszcze kilka łabędzi. Były również martwe. Ktoś wpadł widocznie na pomysł osobliwy. Młode sadzonki wierzb nad stawem czyjeś ręce rozłupały toporem czy szablą, od góry aż do korzenia i w otrzymane stąd widły, sprężyście zwierające się rozdartymi połowami, powszczepiano wysmukłe, długie szyje ptaków. Płaskie ich głowy, z rozwartym szeroko dziobem, zwisały martwo z jednej strony drzewek, zaś z drugiej - obsunęły się bezładnie ptasie tułowia z rozpacznie rozpostartymi skrzydłami, których pióra wbiły się, wgrzebały w ziemię, niby zgrabiałe palce zmarłych w męce.
- Łabędziom nawet za to jedno, że były "pańskim" ptactwem, nie darowali ci ludzie".

Eugeniusz Małaczewski (ur. 1897 zm. 1922) "Koń na wzgórzu", s. 16, Wydawnictwo Biuro Tłumaczeń, Wrocław 1997.
Prozaik i liryk. Ukończył gimnazjum w Humaniu, od 1915 r. był ochotnikiem w armii rosyjskiej. Od lipca 1917 oficer I Korpusu Polskiego w Rosji.
Zostawił po sobie żołnierskie opowiadania na zrębie autobiograficznym związane z uczestnictwem w pełnych grozy i okrucieństwa walkach frontowych w I wojnie światowej oraz w zmaganiach z Rosją bolszewicką.

Łabędź to dusza poety.

do TW40: Bo im smakuje?...

Proponuję żebyście sobie zrobili taki test - nie jedzcie chleba przez miesiąc i później pogadamy ;-)