W 1863 r. w Międzyrzeczu Górnym pozyskano działkę pod budowę kościoła, plebanii i szkoły ewangelickiej. Rok później nastąpiło uroczyste poświęcenie kamienia węgielnego, a w listopadzie 1866 r. uroczystość poświęcenia nowo oddanej do użytku świątyni. Świątynię zbudowano w stylu neogotyckim z wyposażeniem neobarokowym. Wewnątrz znajdował się XIX-wieczny drewniany, biały z pozłacanymi elementami ołtarz, w którego centralnym punkcie umieszczono przedstawiający Ostatnią Wieczerzę obraz olejny. Wyposażony został w zakupione w firmie Kuttlera z Opawy organy siedemnastogłosowe o charakterystycznym dźwięku oraz umieszczony na wieży czterotarczowy zegar. Do rozpoczęcia II wojny światowej nabożeństwa odbywały się przemiennie w języku polskim i niemieckim, co miało zacierać różnice między społecznościami. Temu celowi służyło również utworzenie Związku Młodzieży Ewangelickiej, powstanie chóru i biblioteki parafialnej. Nieszczęścia II wojny światowej nie ominęły kościoła i podczas działań w 1945 r. poważnie uszkodzono wieżę, dach, a także część budowli. Mimo że w czasie okupacji wielu ewangelików wyjechało z Międzyrzecza, to bezpośrednio po wojnie powrócili i podjęli odbudowę zniszczonej świątyni.