Park założony w XVI wieku jako ogród włoski, przekształcony w wieku XVIII na park francuski, a w I połowie XIX wieku na angielski. Po roku 1950 został zrekonstruowany jako park francuski o układzie geometrycznym.
Historia parku jest nieodłączna z historią pałacu i miasta. Jego najświetniejszy okres przypada na lata 1739-1839, gdy Lubartów był własnością Rodu Sanguszków. Po 1840 roku nastąpiły częste zmiany właścicieli, a po tragicznym pożarze w pałacu w roku 1933 park stał się własnością miasta. Ostatnimi czasy poddany został gruntownej odnowie. Obecnie 18 hektarowy park lubartowski dzięki rekonstrukcji, której dokonano w oparciu o projekt Gerarda Ciołka, jako jeden z nielicznych w kraju prezentuje kompozycję charakterystyczną dla stylu francuskiego. Przed frontową elewacją pałacową w miejscu dawnego dziedzińca (Cour D’Honneur), znajduje się parter ogrodowy o promienistym układzie podporządkowany głównej osi kompozycyjnej. Tej samej zasadzie kompozycyjnej podlega główne założenie między pałacem a stawem, gdzie promienisty parter przed galerią ogrodową podkreśla symetryczny układ całości. Partery o charakterystycznym barokowym obrysie z narożami są obrzeżone żywopłotami i regularnie obsadzone żywotnikami. Dalej na osi kompozycyjno-widokowej znajduje się trawnik ozdobiony kwiatami i krzewami ograniczony z obu stron kulisami ścian grabowych tworzących półkoliste gabinety, za którymi znajdują się masywy wyższej zieleni. Główną oś kompozycyjno-widokową zamyka lustro sadzawki obsadzonej wierzbami i topolami. Całość geometrycznego założenia jest typowa dla klasycznej szkoły francuskiej Andr Le Ntre’a. Partie oddalone od pałacu są wyraźnie związane z rekreacyjną funkcją parku. W północnej części parku są najstarsze fragmenty zieleni parkowej, tj. aleje lipowe, jedyne zachowane elementy dawnego założenia.
Źródło: Tablica informacyjna znajdująca się przy parku.