Najstarszym zabytkiem architektury sakralnej na terenie polskiego Spiszu i w ogóle po północnej stronie Tatr, jest kościół Św. Stanisława we Frydmanie, pochodzący z przełomu XIII i XIV wieku.



W bryle kościoła wyróżnić można prezbiterium, nawę, wieżę i dobudowaną od północnej strony kaplicę.



Dominantę stanowi wieża, widoczna z wielu okolicznych wzgórz. Piękne jest jej zwieńczenie, czyli renesansowa attyka w formie tzw. jaskółczego ogona. Ozdobą wieży jest również zegar z zabytkowym mechanizmem. Pod nim, a także na trzech pozostałych ścianach wieży, dostrzec można drewniane kroksztyny. To pozostałość po tzw. hurdycji, czyli ganeczku strażniczym, który spłonął pod koniec XVIII wieku.



Mury kościoła wzmocnione są skarpami. Światło do wnętrza świątyni wpada przez ostrołukowe, gotyckie okna, zdobione maswerkami. Od północnej strony, oprócz kaplicy przylega do kościoła zakrystia.



W jej wschodniej ścianie znajduje się niewielkie, romańskie w kształcie okienko. Również z tego mniej więcej okresu pochodzi bardzo ciekawy architektoniczny detal. To kamienna rzeźba przedstawiająca męską głowę. Widoczna ona jest w narożniku pod okapem, od strony kaplicy.



Do wnętrza świątyni warto wejść przez południową kruchtę. Natrafimy wtedy na wczesnogotycki portal wejściowy, który wprowadzi nas do nawy kościoła. Wewnątrz króluje późny barok.



Tylko w prezbiterium zachowało się gotyckie sklepienie krzyżowo-żebrowe. Kolebkowe sklepienie nawy pochodzi z okresu baroku.



Wystrój to efekt prac prowadzonych pod koniec XVIII wieku. Zwraca uwagę ołtarz główny ze sceną zabójstwa Św. Stanisława. Boczne ołtarze to również bogactwo form i złoconych zdobień.



Bardzo pięknie i bogato wyposażona jest kaplica Matki Boskiej Karmelitańskiej, dobudowana na planie ośmioboku w 1764 roku. Jej fundatorem jest ksiądz Michał Lorenc, zmarły w 1769 roku i spoczywający pod posadzką kaplicy. Zwraca uwagę centralnie usytuowany, dwustronny ołtarz. Nad nim, na stropie złocona scena koronacji Matki Boskiej.



Źródło: