Pałac jest przykładem nawiązania do architektury renesansu francuskiego przypomina dzieła Franciszka Mansarta i został zbudowany w XIX wieku dla zniemczonej czeskiej rodziny von Skrbenskich, w rękach której wieś znajdowała się do 1920 roku.

Jest to piętrowa, podpiwniczona budowla z lekko wystającym, trzyosiowym ryzalitem w środkowej części, wzniesiona na rzucie prostokąta, nakryta mansardowym dachem. Do wejścia prowadzi honorowy podjazd. W elewacji bocznej usytuowano jednoosiowy ryzalit, zwieńczony neorenesansowym szczytem. Parter i narożniki budowli są boniowane. Całość otoczona murowanym płotem znajduje się w parku krajobrazowym. W parku stoi wieża ciśnień zbudowana razem z pałacem. Wodę do pałacu pompowano lokomobilą, która dodatkowo wytwarzała prąd zasilający pałacowe salony.

Pałac w XIX wieku był własnością rodziny Kęszyckich, później należał do Myszkowskich. Ostatnim właścicielem dóbr rycerskich Chwalibogowo, do 1939 roku, był ppłk. Aleksander Myszkowski herbu Jastrzębiec (oficer Brygad Legionowych, major, attache wojskowy w Rydze, pełnomocnik Józefa Piłsudskiego, odznaczony w 1922 Krzyżem Virtuti Militari). Majątek liczył wówczas 737 ha i była tu krochmalnia, kolejka polna, pługi parowe – od 1924 roku. Myszkowski gospodarzył wraz z żoną Heleną do 1939 roku. Tutaj przebywał w 1924 roku na zaproszenie rodziny Dekańskich oficer lotnictwa polskiego, później oficer angielskich wojsk lotniczych – Janusz Meissner – pisze o tym w autobiograficznej książce „Wiatr w podeszwach”. Po II wojnie światowej majątek przeznaczono na Spółdzielnię Produkcyjną, a pałac z resztówką oddano na Gminną Szkołę Rolniczą dla dziewcząt, która istniała do 1950 roku. Około 1960 roku w majątku powstało Państwowe Gospodarstwo Rolne, które zaadaptowało pałac na potrzeby administracyjne. W 1993 roku PGR przekształcono w Spółkę Pracowniczą „Biegrol” zajmującą się produkcja ogólnorolniczą, a podniszczony pałac pełnił funkcje administracyjne.