Założyłam obiekt i przeniosłam zdjęcia.

Ależ niespodzianka! Dziękuję Ci Tomaszu za zdjęcia pomnika :)
Jestem od lat oczarowany polszczyzną Chryzostoma Paska.
Pasek opisuje scenę, kiedy szli pod Czarnieckim na pomoc Duńczykom, zatrzymali się na ostatnim skrawku polskiej ziemi:
"Zaśpiewało wszystko wojsko polskim trybem «O chwalebna Pani!» Konie zaś po wszystkich pułkach uczyniły okrutne pryskanie, prawie aż serce przyrastało, i wszyscy to sądzili za dobrą wróżbę, jakoż i tak się stało".
Podpatruje zwyczaje Duńczyków:
"Nago sypiają, tak jako matka urodziła, i nie mają tego za żadną sromotę rozbierając się i ubierając jedno przy drugim, a nawet nie strzegą się i gościa, ale przy świecy zdejmują wszelki ornament, a na ostatek i koszulę zdejmie i powiesza to wszystko na kołeczkach i [...] w ową szafę wlezie spać".
A na zdziwienie Polaków odpowiadają:
[...] "nie rzecz się wstydzić za swoje członki, które Pan Bóg stworzył".
A cesarscy żołnierze, którzy z nimi szli na Szweda, ciągnęli ze sobą swoje żony, które przychodziły do Polaków z prośbą:
"Mospan Polak, daj troszki kleb, będziem tobie koszul uszyć".
Podobno te baby zostawały przy Polakach nawet kilka miesięcy, a to z racji dobrego jadła.
A co ujrzał w morzu:
"[...] powyłaziły na owe skały delfiny okrutne, wielkie psy morskie i insze zwierzęta różne i poukładało się to ku słońcu, one srogie brzuchy tłuste porozwalało. [...] to jeno było małym kamykiem tam cisnąć, to się to wszystko w jednym mgnieniu oka pochowało w wodę".

Jan Chryzostom Pasek "Pamiętniki". Zakład Narodowy Imienia Ossolińskich 1990.

do ZPKSoft: Fajnie, dzieki.

do Wacław Grabkowski: Witaj Panie Bracie, rad jestem, ze fotografija tak znakomitego mistrza pióra naszego,ojczystego Jana u Ciebie miły afekt wywołała. :)

do Tomasz Kołodziejczyk: Czołem, Panie Bracie! :)