Apteka Kawskiego - budynek w formie parterowego dworku, wewnątrz posiadał beczkowate sklepienia z wymalowanymi dwoma winietami na tle liści laurowych. W jednej były ukazane przyrządy fachu farmaceutycznego, a w drugiej otwarta księga wraz z napisem w języku łacińskim „Vita brevis – ars longa” (pol.: „Życie krótkie – sztuka długotrwała”). Wokół sentencji widniały symbole wiedzy aptekarskiej: wąż i kielich.

Pierwotnie budynek figurował pod numerem 78, później przy ówczesnej ulicy Krakowskiej i od końca XIX w. do czasów współczesnych przy Kościuszki  18.

W 1839 aptekarz Walerian Szczerbiński zapisał nieruchomość nr 78, wraz z budynkiem murowanym, Józefowi Szczerbińskiemu. W wyniku dekretu Kancelarii Nadwornej z 20 kwietnia 1848 apteka uzyskała status koncesjonowanej (zbywalna w rodzinie w drodze umowy kupna-sprzedaży). 10 kwietnia 1856 syn Józefa Szczerbińskiego zbył nieruchomość na rzecz Anny i Jana Zarewiczów. W tym czasie istniała Apteka Obwodowa, która była najstarszą w mieście.  W latach 1883-1892 zarządzał nią Feliks Dobrzyniecki.

W 1892 dzierżawcą apteki został jej dotychczasowy pracownik Feliks Giela. W latach 1892-1904 jej zarządcami byli upoważnieni wyspecjalizowani farmaceuci Około 1901 aptekę odkupił i został jej właścicielem Tobiasz Dawid Löbel, a 31 lipca 1906 wykupił farmaceuta Marian Kawski, który prowadził ją do końca życia. W okresie schyłkowym zaboru apteka Mariana Kawskiego była jednym z nielicznych, należących do Polaków sklepów w mieście.

W czasie I wojny światowej została okradziona przez rosyjskie wojska podczas okupacji 1914/1915. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości funkcjonowała jako publiczna apteka realna. Po wybuchu II wojny światowej  apteka była jedną z trzech działających w Sanoku, a jej właścicielem był wówczas  Stanisław Kawski. Formalnie została przejęta przez władze hitlerowskie, była nadzorowana przez Pharmazierat (Radę Farmacji) w Krakowie. i wtedy to została przemianowana na Aptekę Powiatową.

Po wojnie aptekę prowadziła Zuzanna Kawska. W 1951 obiekt upaństwowiono, a w 1955 zlikwidowano. Budynek był wpisany przez wojewódzkiego konserwatora jako obiekt zabytkowy. Pomimo tego w 1963 został wyburzony.