Zamek w Ossolinie został wzniesiony na cyplu płaskowgórza, w miejscu rozebranej starej warowni (późnorenesansowy czworoboczny budynek zwieńczony attyką). Po drugiej stronie wąwozu, nad którym był przerzucony most arkadowy, znajdowały się zabudowania gospodarcze przedzamcza otoczone murem i zewnętrznymi umocnieniami bastionowymi. W 1732 r. był wymieniany jako podupadająca budowla w większości bez okien, dachu i drzwi. Jej ostatecznego ratunku podjął Józef Ossoliński, wzmacniając przyporami mury zamkowe oraz remontując zamieszkaną część. W 1780 r. Ossolin przejął ówczesny starosta, Franciszek Ledóchowski, a trzy lata później po jego śmierci, syn - Antoni Ledóchowski, który w 1816, nakazał wysadzić zamek w powietrze w nadziei odnalezienia rzekomych skarbów.

Po wybuchu po zamku pozostały ruiny, których właścicielem został w r. 1831 Ignacy Ledóchowski - powstaniec styczniowy. Pozostałości zamku stanowiły źródło darmowego materiału budowlanego, z którego w latach 20 XX w. wzniesiono gorzelnię.

Niemcy w 1944 traktując wieżę jako potencjalny punkt obserwacyjny, wysadzili ją w powietrze, zaś resztki murów rozebrali w celu utwardzenia przeprawy czołgowej.

Do chwili obecnej zachował się jedynie fragment mostu arkadowego i ruiny narożnika zamku.

O zamku