Budynek Hotel de Pologne (Hotel Polski) powstał w pierwszej tercji XIX w. w stylu uproszczonego klasycyzmu. Stanął on na miejscu katolickiej kaplicy św. Ducha i Barbary z XVII w. Na początku XX w. został rozbudowany o dużą salę widowiskową i ogród letni, pełniące w okresie międzywojennym funkcję kina. Po 1945 r. budynek dawnego hotelu adaptowano na mieszkania, w latach 70. XX w. urządzono w nim Bibliotekę Publiczną, natomiast sala widowiskowa stała się siedzibą Domu Kultury, ob. Miejskiego Ośrodka Kultury.



Budynek Hotel de Pologne (Hotel Polski), pełniący współcześnie funkcję Miejskiej Biblioteki Publicznej im. Stanisława Grochowiaka w Lesznie, powstał w pierwszej połowie XIX w. Wzniesiono go najpewniej w latach 1820–1830, o czym przesądza klasycyzującą atrybucja stylowa z pseudoryzalitem zwieńczonym trójkątnym tympanonem czy florystyczne fryzy międzykondygnacyjne. Obiekt stanął na miejscu katolickiej kaplicy św. Ducha i św. Barbary o proweniencji jeszcze XVII-wiecznej.



Trudno ustalić, kiedy powstał rzeczony Hotel de Pologne, czy od początku pełnił funkcje gospody względnie hotelu, czy też pierwotnie był domem i dopiero później został przekształcony w gospodę (hotel). Pewnym jest natomiast, że Hotel Polski istniał już na przełomie lat 70. i 80. XIX w.



Na początku XX w., ok. 1905 r., zgodnie z projektem mistrza budowlanego Franza Feuera, został rozbudowany o olbrzymią salę widowiskową z tarasem i letnim ogrodem (ob. Miejski Ośrodek Kultury), wkrótce jednak zabudowanym od frontu. Wewnątrz zachowały się do dziś oryginalne żeliwne kolumny podpierające strop sali oraz balkony, dekorowane w strefie kapiteli.



W okresie międzywojennym sala widowiskowa została nieznacznie zmodernizowana, kiedy w 1928 r. zabudowano wewnątrz kabinę projekcyjną i przystosowano ją do wyświetlania filmów (kino „Kryształ”, później „Imperial”). Równocześnie w podziemiach ob. Biblioteki, w północnej części, urządzono kręgielnię (lata 30. XX w.), a na krótko przed II wojną światową przebudowano schody wejściowe, które z prostych, jednostronnych, ale bardzo szerokich, zyskały formę dwustronną, lecz sporo węższą, dzięki czemu udostępniono większą przestrzeń chodnika.



Po II wojnie światowej budynek hotelu został poważnie przebudowany i adaptowany do funkcji mieszkalnych, zaś sala widowiskowa w 1950 r. zmodernizowana i przekształcona w tzw. „Dom Żywego Słowa”, mający funkcjonować jako miejska placówka kulturalna. Pomysł jednak nie znalazł szerszego odzewu i dopiero w 1970 r. nowym gospodarzem obiektu został Powiatowy Dom Kultury, przemianowany w 1975 r. na Wojewódzki Dom Kultury, zaś od 1981 r. jako Miejski Ośrodek Kultury, funkcjonujący do dziś. Z kolei dom mieszkalny, czyli były Hotel Polski, w 1977 r. przystosowano do funkcji siedziby ówczesnej Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej im. Stanisława Grochowiaka, której sukcesorem pozostaje dziś Miejska Biblioteka Publiczna im. Stanisława Grochowiaka.



Budynek dawnego Hotelu Polskiego został 21 października 1963 r. wpisany do rejestru zabytków pod numerem 1/Az. Od lat oczekuje kompleksowych prac remontowo-konserwatorskich, zarówno na zewnątrz (elewacje), jak i wewnątrz, czyli w pomieszczeniach służbowych biblioteki. Natomiast Miejski Ośrodek Kultury ostatnich prac remontowych doczekał się w 2013 r.



Za:

/p>

Ulica Bolesława Chrobrego jest jedną z szerszych w obrębie starego Leszna. Położone przy niej działki były duże, głębokie, co sprzyjało tworzeniu zespołów handlowo-usługowo-mieszkaniowych. Tu w XVII w. pobudowano kościół braci czeskich (dziś katolicki, p.w. św. Jana Chrzciciela), a wokół budynki związane z ich gminą: pastorówkę, dom dzwonnika oraz gimnazjum (dziś gmach Archiwum Państwowego). Przy tej ulicy w XVIII w. była poczta (dziś nr 13/14), a w pejzażu Leszna początków XX w. wyróżniała się octownia, czy budynek dzisiejszej Szkoły Podstawowej Nr 8.
W XVIII w. ulicę zwano Kupiecką, potem Kaufmannstrasse (XVIII/XIX w.), wreszcie w XIX w. Breitestrasse (Szeroka). Nie było wprawdzie przy niej tylu sklepów co przy Rynku, dzisiejszej Słowiańskiej czy Leszczyńskich, ale jak podkreślają badacze, na rangę jej w mieście wskazuje lokalizacja przy niej dużych hoteli - gospód. Na obu pomocnych narożnikach, u zbiegu z ulicą dziś Niepodległości, w budynkach powstałych w XIX stuleciu znajdowały się hotele. Pod nr l - w dwudziestoleciu międzywojennym należący do Bresińskiego, pod nr 51 - w 1913 r. będący własnością Józefa Góreckiego, który być może urządził gospodę. Do niedawna był tam bar "Tempo".
Najstarszym z hoteli przy ulicy Bolesława Chrobrego był "Hotel Polski", powstały jak podaje Katalog Zabytków około roku 1820-1830. Pobudowano go na miejscu katolickiego kościoła p.w. św. Ducha i św. Barbary, ufundowanego przez Zofię z Opalińskich Leszczyńską wówczas, gdy farę oddano innowiercom. Kościół spłonął podczas pożaru miasta w r. 1707. Hotel stanął na działce leżącej na czworoboku zwanym Wolnością albo Swobodą (tzn. wolnym od ciężarów na rzecz miasta), ograniczonym ulicami: Jelenią (Bracką), Zieloną, Osiecką (Niepodległości) i Kupiecką (Bolesława Chrobrego). Wokół kościoła był cmentarz, tzw. mniejszy, a świadczą o tym znaleziska kości ludzkich w czasie budowy sali widowiskowej w r. 1905, jak i w czasie prac prowadzonych w piwnicach w r. 1994.

Za „Przyjaciel Ludu” nr 1 i 2 1995 rok