Sancygniowem władało sześć pokoleń rodu Sancygniowskich, który dał krajowi hetmana, rotmistrzów królewskich, burgrabiów krakowskich, starostów, a nawet biskupa kamienieckiego. W początkach XVII w. gałąź rodziny wygasła, a cała znajdująca się w tym miejscu rezydencja podupadła, zaczęła pełnić rolę folwarku, który przechodził kolejno z rąk do rąk. Zarządzali nim kolejno Firlejowie, Opalińscy, Męcińscy, Tarłowie i Dembowscy. W roku 1835 Deskurowie zakupili wieś, w której po latach postanowili wybudować godny swego rodu pałac. Budynek powstał w miejscu, w którym niegdyś znajdował się w XVI w. dwór obronny. Pozostały z niego obwarowania i bramy.
Pałac zbudowano w stylu neorenesansowym. Jest to budynek pochodzący z 1882 roku. Całość pałacowych zabudowań zdobią liczne posągi i popiersia polskich królów, hetmanów, a także wieszczów. Przy wejściu umieszczono tablicę erekcyjną. Na znajdującej się obok drugiej nie zapisanej tablicy miała zostać w przyszłości wykuta data odzyskania niepodległości przez Polskę. Do pałacu prowadziła niegdyś droga. Wytyczona reprezentacyjną groblą, obsadzoną rzędami lip kończyła się u bramy z kutą kratą. Znajdował się na niej ozdobny rysunek zawierający kształty orłów. Wszystko to było demonstracją patriotycznego ducha hrabiego Deskura.

Z biegiem lat pałac zmieniał właścicieli. Po Andrzeju Deskurze odziedziczył go jego syn Józef. Kontynuował on zapoczątkowaną przez ojca rozbudowę Sancygniowa, a za jego życia powstał zespół dworski. Rozmach budowlany zatrzymała II wojna światowa. Powycinano wówczas parkowe drzewa, zniszczono stawy, przetrzebiono zbiory pałacowe, a budynki doprowadzono do ruiny. Do dziś zachowała się pochodząca z XVI wieku renesansowa brama, znajduje się tu również XVI-wieczny budynek spełniający swego czasu funkcję lamusa. Różne źródła podają, że w budynku tym mieścił się zbór ariański, inne, że był to budynek mieszkalny, a równie prawdopodobne jest też, że budynek pełnił wszystkie z wymienionych funkcji. Mieścił też w sobie zbrojownię, a od 1917 r. znajdowało się w nim muzeum.
Zespół pałacowy bez szwanku przetrwał II wojnę światową. Gorzej było z wyposażeniem. Rosjanie spalili też część cennej pałacowej biblioteki. Ocalałe starodruki można zobaczyć w Wojewódzkiej Bibliotece Publicznej. Po wojnie pałac został znacjonalizowany. W okresie PRL mieścił się w nim zakład odwykowy. Potem zaczął popadać w ruinę.
Ostatnia dziedziczka – hrabina Stanisława z Kosseckich Deskur ( jej syn to bliski współpracownik Jana Pawła II kardynał Andrzej Maria Deskur) zmarła w 1995r. i została pochowana na cmentarzu w Sancygniowie. W uroczystości pogrzebowej brało udział trzech biskupów i kardynał Macharski.
Na podst.