W pierwszej połowie XVII wieku w miejscu tym stał dwór rodziny Sapiehów. W XVIII wieku posesja została kupiona przez Stefana Mikołaja Branickiego.



Pałac został wzniesiony w latach 40. XVIII wieku dla Jana Klemensa Branickiego, hetmana wielkiego koronnego. Jego głównym architektem był Jan Zygmunt Deybel. Współpracowali z nim także Jan Henryk Klemm, Jakub Fontana i rzeźbiarz Jan Chryzostom Redler. Późnobarokowy pałac posiada dwie klasycystyczne oficyny, okalające rozległe podwórze, zamknięte bramą od strony ulicy Podwale. Od przydomku małżonki hetmana, Izabelli z Poniatowskich (siostry króla Stanisława Augusta), pałac nazywany był powszechnie "Pałacem Pani Krakowskiej" (odziedziczyła tę posesję w 1771 roku).



W 1804 roku sprzedała pałac rodzinie Niemojewskich, zaś w roku 1817 jego właścicielem stał się Stanisław Sołtyk. Pałac był przebudowywany wielokrotnie w wieku XIX.



Do 1949 r. należał do Franciszka Salezego Potockiego, kiedy odebrano mu go na podstawie dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy z 26 października 1945 r. W dużej mierze zniszczony podczas II wojny światowej, został odbudowany w latach 1947–1953.



Obecnie jest jedną z siedzib Urzędu m. st. Warszawy. We wrześniu 2008 r. władze Warszawy podjęły negocjacje ze spadkobiercami Potockiego ws. warunków zwrotu nieruchomości., a w listopadzie 2008 r. zawarły z nimi ugodę, na mocy której nieruchomość wraz z pałacem stanie się ich własnością. Urząd Miasta zobowiązał się do opuszczenia pałacu po 2 latach od zawarcia ugody.



Na początku 2009 r. władze Warszawy podjęły jednak decyzję o wcześniejszej wyprowadzce urzędu z pałacu. Nowe biura Urzędu m. st. Warszawy zostaną przeniesione na ulice: Senatorską i Kredytową. Spadkobiercy Franciszka Salezego Potockiego planują wynająć pomieszczenia pałacu na wolnym rynku.



Pałac wraz z oficynami i bramą jest wpisany do rejestru zabytków (nr rej. 436/1, 436/2, 436/3).



Wikipedia