Koloruj
5 lipca 2016 , Wieża. Widok z Bastionu Morsztynów - Bastion św. Rocha. Poniżej wieży budynek Muzeum 600-lecia. Z dołu na szczyt prowadzi 519 schodów. Wbrew pozorom nie jest trudno wejść. Zwłaszcza, że turyści nie mogą wchodzić na samą górę, ale do dwóch galerii widokowych, z których wyższa znajduje się mniej więcej w połowie wieży. Najtrudniejszy jest początek, kiedy trzeba przejść w górę po wąskich i bardzo krętych schodach. Po chwili przechodzimy po płaskiej powierzchni jakby do drugiej części wspinaczki. Schodów jest więcej, ale są dużo łatwiejsze do pokonania (szersze i bez wąskich ślimaków). Wieża zbudowana jest z kamienia i cegły. Do bardzo charakterystycznych elementów w jej wyglądzie należy duży zegar z carillonem, czyli mechanizmem wygrywającym melodie za pomocą 36 dzwonów i dzwonków. Na narożnikach trzeciej i najwyższej kondygnacji zobaczycie posągi świętych. Między innymi św. Augustyna, św. Wojciecha, św. Floriana i jeszcze kilku innych. Na samym szczycie jest też kruk z chlebem w dziobie – symbol zakonu paulińskiego. Niestety z powodu wysokości słabo go widać, mimo, że rozpiętość jego skrzydeł wynosi 170 cm. Na galeriach przed upadkiem z dużej wysokości ochronią nas kamienne balustrady.
|
Na stronie od 2018 marzec
8 lat 1 miesiąc 27 dni |
 |
wieże
|
Obecnie wieża mierzy 106,3 m (17 m więcej od swojej poprzedniczki), jest odchylona od pionu o 78 cm. Jej podstawa pochodzi z 1714, a resztę dobudowano w 1906. Pod jej podstawą znajduje się zasypana średniowieczna studnia.
Na wieżę prowadzi 516 schodów. Na wierzchołku znajduje się krzyż, a pod nim kruk z bochenkiem chleba w dziobie (herb paulinów). Budowla nosi cechy wieży barokowej.
Na galeriach mieszczą się figury: na górnej autorstwa Piusa Welońskiego (świętych Wojciecha, Stanisława i Augustyna oraz papieża Leona XIII), a na dolnej zaprojektowane przez Władysława Rudlickiego (świętych Jadwigi, Floriana, Kazimierza i Pawła Pierwszego Pustelnika).
Na wieży, pomiędzy pierwszą a drugą kondygnacją, usytuowany jest wyposażony w 36 dzwonów zegar. Napędza się samoczynnie mechanizmem trzech przeciwwag i co kwadrans wygrywa melodie maryjne.
Bazylika jasnogórska, Bazylika Znalezienia Krzyża Świętego i Narodzenia Najświętszej Maryi Panny – bazylika będąca główną częścią zespołu klasztornego na Jasnej Górze w Częstochowie. Usytuowana jest pomiędzy kruchtą prowadzącą do kaplicy św. Antoniego z Padwy, a dziedzińcem głównym klasztoru.
Świątynia ta rangę bazyliki mniejszej uzyskała w 1906. Wcześniej stanowiła kościół pw. Krzyża Świętego i Nawiedzenia Matki Boskiej. Najstarszą jej częścią jest prezbiterium – pierwotny murowany kościół gotycki z XV wieku, później sukcesywnie powiększany. W obecnej formie istnieje od przełomu XVII i XVIII wieku, kiedy po pożarze z 1690 została odbudowana jako trzynawowa bazylika w stylu barokowym.
Ołtarz główny z 1728 fundacji hetmana polnego koronnego Stanisława Chomętowskiego przedstawia Wniebowzięcie Matki Boskiej. Wykonał go Jan Adam Karinger z Wrocławia według projektu Jakuba Antoniego Buzziniego. Przedstawia anioły unoszące Maryję w górę do nieba, gdzie Święta Trójca podtrzymuje przeznaczoną dla niej koronę. Po obu bokach na tle kolumn (postaci ewangelistów) znajdują się figury świętych Piotra i Pawła. Po prawej stronie obok ołtarza stoi stylizowany tron biskupi z 1866.
Najwyższą nawą jest środkowa (29 m), sklepiona kolebkowo. Nawy boczne mają sklepienia krzyżowe. Sklepienia nawy głównej i prezbiterium posiadają dekorację stiukową o motywach roślinnych. W medalionach znajdują się freski przedstawiające historię obrazu i dzieje odnalezienia Krzyża Świętego. Wykonał je malarz śląski Karol Dankwart w latach 1693–1695. Wystrój wnętrza posiada cechy barokowe i rokokowe.
Na chórze znajdują się jedne z największych organów w Polsce, posiadające 85 głosów. Wybudowane zostały w latach 1953–1956 przez Stefana Truszczyńskiego z Włocławka.
Wewnątrz bazyliki znajdują się trzy kaplice, wszystkie po stronie południowej: Denhoffów, Świętych Relikwii i Jabłonowskich. Dwie ostatnie spośród wymienionych usytuowane są jedna na drugiej, na dwóch poziomach. Wszystkie trzy na zewnątrz obłożone są piaskowcem pińczowskim, nakryte kopułami.
Kaplica Denhoffów, właściwie św. Pawła Pustelnika, z 1676 fundacji Kaspra Denhoffa budowana była z przeznaczeniem na rodowy grobowiec. Portal prowadzący do kaplicy wykonany został z marmuru; w wejściu znajduje się krata z herbem paulinów, wewnątrz trzy ołtarze: główny przedstawiający św. Pawła Pierwszego Pustelnika koronowanego przez Trójcę Świętą oraz dwa pozostałe ukazujące św. Hieronima i św. Antoniego Opata. Ściany kaplicy są wykonane z czarnego marmuru; kopułę od wewnątrz zdobią sceny z życia św. Pawła i herby szlacheckie rodów związanych z Denhoffami.
Kaplice wschodnie pochodzą z I poł. XVII wieku – kaplica dolna, Świętych Relikwii, z lat 1624–1628, zaś górna – Serca Pana Jezusa lub Jabłonowskich, z 1639 (przebudowa 1751–1754 z inicjatywy Stanisława Jabłonowskiego). Starsza z nich do 1666 nosiła tytuł św. Filipa Nereusza, później ze względu na nagromadzenie w niej relikwii zmieniono jej wezwanie. W młodszej kaplicy znajdują się dwa ołtarze: główny Najświętszego Serca Pana Jezusa i boczny św. Aniołów oraz epitafium Jabłonowskiego.
Dwuspadowy dach kryty jest blachą miedzianą, z wieżyczką (sygnaturką).
7 stycznia 2009 r. rozpoczęły się prace remontowe. W całej Bazylice będzie wymieniona posadzka na jednolitą. A ponadto zostaną: odnowione sklepienia, wymienione instalacje elektryczne i grzewcze. Pierwszą częścią remontu jest wymiana posadzki w Prezbiterium oraz lekkie przedłużenie tej części.