starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 2 głosy | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. śląskie › Katowice › Śródmieście › ul. Jana, św. › św. Jana 14 |
8 lipca 2016 , Fragment elewacji frontowej kamienicy, widok w kierunku Rynku.
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2018 marzec
8 lat 1 miesiąc 26 dni |
Dodane: 25 lutego 2023, godz. 16:04:56
Autor zdjęcia: Waldemar S
Rozmiar: 1900px x 1425px
Aparat: DSC-H5
1 / 400sƒ / 4ISO 1256mm
2 pobrania 178 odsłon 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Waldemar S
Obiekty widoczne na zdjęciu
św. Jana 14
więcej zdjęć (9)
Architekt: Ludwig Schneider
Zbudowano: 1893
Zabytkowa kamienica mieszczańska (ul. św. Jana 14) zbudowana została w 1893 w stylu eklektycznym z dominującymi elementami neobaroku na miejscu wcześniejszego jednopiętrowego domu.
Wzniesiona została na planie prostokąta. Bryła budynku jest zwarta, rozbita wykuszem na osi centralnej. Kamienica jest trójkondygnacyjna, posiada mieszkalne poddasze. Nakryta jest dachem dwuspadowym z facjatkami i lukarnami. Elewacja frontowa parteru została przebudowana, jest licowana czerwoną cegłą. Wyższe kondygnacje posiadają siedem osi. Kamienica jest symetryczna. Budynek ma zaakcentowane pierwszą, centralną i ostatnią osie. Pod tynkowanym gzymsem mieszczą się osie skrajne, wykusz oraz pas. Fasada kamienicy jest bogato zdobiona sztukaterią − kartusze, maski, dekoracje roślinne (szczególnie w naczółkach okiennych) oraz konsole w pasie gzymsu wieńczącego. Wewnątrz, w sieni, zachowała się ceramiczna posadzka i dwubiegowe stalowe schody z drewnianą balustradą z toczonymi tralkami.
Źródło: Autorzy: Licencja: [ CC-BY-SA 3.0]
Wzniesiona została na planie prostokąta. Bryła budynku jest zwarta, rozbita wykuszem na osi centralnej. Kamienica jest trójkondygnacyjna, posiada mieszkalne poddasze. Nakryta jest dachem dwuspadowym z facjatkami i lukarnami. Elewacja frontowa parteru została przebudowana, jest licowana czerwoną cegłą. Wyższe kondygnacje posiadają siedem osi. Kamienica jest symetryczna. Budynek ma zaakcentowane pierwszą, centralną i ostatnią osie. Pod tynkowanym gzymsem mieszczą się osie skrajne, wykusz oraz pas. Fasada kamienicy jest bogato zdobiona sztukaterią − kartusze, maski, dekoracje roślinne (szczególnie w naczółkach okiennych) oraz konsole w pasie gzymsu wieńczącego. Wewnątrz, w sieni, zachowała się ceramiczna posadzka i dwubiegowe stalowe schody z drewnianą balustradą z toczonymi tralkami.
Źródło: Autorzy: Licencja: [ CC-BY-SA 3.0]
ul. Jana, św.
więcej zdjęć (509)
Dawniej: Johannes strasse, 15 Grudnia
W drugiej połowie wieku XVI w pobliżu dawnego stawu kuźniczego, na rogu dzisiejszego Rynku i ul. św. Jana, znajdował się lokalny węzeł komunikacyjny. W tym miejscu spotykały się szlaki w czterech kierunkach: na południowy wschód prowadziła droga do Mikołowa − obecnie ulica Młyńska i ulica Mikołowska, na południe droga do Brynowa − obecnie ul. św. Jana, ul. Jana Kochanowskiego i ul. Wita Stwosza, na wschód − droga do Szopienic i Mysłowic (ul. Warszawska), a na północ droga do północnej części centrum Bogucic (obok kościoła − ul. Katowicka) i dalej do Dąbrówki Małej.
Nazwa ulicy pochodzi od figury Świętego Jana, którą wzniesiono przy drodze i poświęcono 11 lipca 1816. W 1875 figurę rozbudowano i przeniesiono na prywatną posesję w Brynowie. W 1999 u wlotu ulicy do Rynku ustawiono replikę figury, wykonaną przez Mirosława i Jacka Kicińskich.
W latach 60. XIX wieku w Katowicach powstały pierwsze kanały. Odprowadzały one nieczystości z zabudowań dworskich. Kanały biegły między innymi od skrzyżowania Querstraße (dziś − ul. Staromiejska) z ulicą Johanesstraße (dziś − ul. św. Jana), następnie obok ulicy Pocztowej. Nieczystości wpadały do stawu hutniczego Huty Marta (powstał z rozlewiska rzeki Rawy − obecnie nie istnieje). W latach 70. XIX wieku istniało przedłużenie ulicy, będące przejazdem przez tory kolejowe. Przejazd kolejowy nie był wystarczający dla rozwijającego się ruchu w kierunku szlaków wylotowych z miasta. W 1882 ukończono bezkolizyjny wiadukt kolejowy nad ulicą Świętego Jana.
W 1912 przy ulicy wybudowano kino Rialto (wzniesione przez Martina Tichauera). Pod numerem 12 w dwudziestoleciu międzywojennym funkcjonował oddział towarzystwa ubezpieczeniowego "Port", a pod numerem 11 − sklep z konfekcją męską Gruenpetera. W okresie Rzeszy Niemieckiej (do 1922) ulica nosiła nazwę Johannesstraße (nazwa to obowiązywała również w okresie niemieckiej okupacji Polski), a w czasach PRL − 15 Grudnia, na pamiątkę dnia, w którym powstała PZPR[3]. W wyniku podpaleń dokonanych przez wojska radzieckie w 1945 spłonęła część śródmieścia pomiędzy ulicą św. Jana i ul. Pocztową. Około połowy lat 50. XX wieku domknięto od strony północnej blok kamienic pomiędzy ulicą Pocztową i ulicą Świętego Jana późnosocrealistycznym budynkiem, który utworzył południową pierzeję nowego placu rynkowego. Uchwałą Rady Miasta z 28 lutego 1990 przywrócono nazwę ulica Świętego Jana.
Dnia 20 sierpnia 2010 na fasadzie kamienicy na rogu Rynku i ul. św. Jana odsłonięto mosiężną pamiątkową tablicę ku czci Henryka Sławika − Sprawiedliwego wśród Narodów Świata, powstańca śląskiego, ratującego w czasie II wojny światowej Żydów. Kamienica, na której zawisła tablica, stoi w miejscu, gdzie przed wojną stał dom; w nim w latach 1928−1939 mieszkał Henryk Sławik. Planowane było wykonanie przekładki torów tramwajowych z ul. Pocztowej w ulicę św. Jana.
W ramach przebudowy katowickiego dworca przebudowywany został węzeł komunikacyjny w rejonie ulic Pocztowej, Dworcowej i Świętego Jana. Prace budowlane rozpoczęto 3 marca 2012. Węzeł oddano do użytku w 2013. Na ul. Pocztowej zlikwidowano torowisko, a ulicą św. Jana poprowadzono dwa tory.
Źrodło:
Nazwa ulicy pochodzi od figury Świętego Jana, którą wzniesiono przy drodze i poświęcono 11 lipca 1816. W 1875 figurę rozbudowano i przeniesiono na prywatną posesję w Brynowie. W 1999 u wlotu ulicy do Rynku ustawiono replikę figury, wykonaną przez Mirosława i Jacka Kicińskich.
W latach 60. XIX wieku w Katowicach powstały pierwsze kanały. Odprowadzały one nieczystości z zabudowań dworskich. Kanały biegły między innymi od skrzyżowania Querstraße (dziś − ul. Staromiejska) z ulicą Johanesstraße (dziś − ul. św. Jana), następnie obok ulicy Pocztowej. Nieczystości wpadały do stawu hutniczego Huty Marta (powstał z rozlewiska rzeki Rawy − obecnie nie istnieje). W latach 70. XIX wieku istniało przedłużenie ulicy, będące przejazdem przez tory kolejowe. Przejazd kolejowy nie był wystarczający dla rozwijającego się ruchu w kierunku szlaków wylotowych z miasta. W 1882 ukończono bezkolizyjny wiadukt kolejowy nad ulicą Świętego Jana.
W 1912 przy ulicy wybudowano kino Rialto (wzniesione przez Martina Tichauera). Pod numerem 12 w dwudziestoleciu międzywojennym funkcjonował oddział towarzystwa ubezpieczeniowego "Port", a pod numerem 11 − sklep z konfekcją męską Gruenpetera. W okresie Rzeszy Niemieckiej (do 1922) ulica nosiła nazwę Johannesstraße (nazwa to obowiązywała również w okresie niemieckiej okupacji Polski), a w czasach PRL − 15 Grudnia, na pamiątkę dnia, w którym powstała PZPR[3]. W wyniku podpaleń dokonanych przez wojska radzieckie w 1945 spłonęła część śródmieścia pomiędzy ulicą św. Jana i ul. Pocztową. Około połowy lat 50. XX wieku domknięto od strony północnej blok kamienic pomiędzy ulicą Pocztową i ulicą Świętego Jana późnosocrealistycznym budynkiem, który utworzył południową pierzeję nowego placu rynkowego. Uchwałą Rady Miasta z 28 lutego 1990 przywrócono nazwę ulica Świętego Jana.
Dnia 20 sierpnia 2010 na fasadzie kamienicy na rogu Rynku i ul. św. Jana odsłonięto mosiężną pamiątkową tablicę ku czci Henryka Sławika − Sprawiedliwego wśród Narodów Świata, powstańca śląskiego, ratującego w czasie II wojny światowej Żydów. Kamienica, na której zawisła tablica, stoi w miejscu, gdzie przed wojną stał dom; w nim w latach 1928−1939 mieszkał Henryk Sławik. Planowane było wykonanie przekładki torów tramwajowych z ul. Pocztowej w ulicę św. Jana.
W ramach przebudowy katowickiego dworca przebudowywany został węzeł komunikacyjny w rejonie ulic Pocztowej, Dworcowej i Świętego Jana. Prace budowlane rozpoczęto 3 marca 2012. Węzeł oddano do użytku w 2013. Na ul. Pocztowej zlikwidowano torowisko, a ulicą św. Jana poprowadzono dwa tory.
Źrodło: