Polski żelbetowy schron polowy dla dwu ciężkich karabinów maszynowych, tradytorowy, do ognia bocznego, ryglujący pozycję nad rzeką Gostynką, w rejonie tzw. Starej Piły. Schron został zbudowany w 1939, i miał tworzyć wraz z dwoma innymi schronami (dla których przed wybuchem II wojny światowej, żdążono wykonać jedynie płyty fundamentowe) jeden z fragmentów obszaru warownego "Śląsk", pododcinka Wyry. Schron składa się z jednej izby wyposażonej w 2 ciężkie karabiny maszynowe w strzelnicach wyposażonych w łoża forteczne do mocowania ckm, oraz dwie strzelnice obrony wejścia dla broni osobistej. Wejście do schronu poprzez żelbetową przelotnię na ścianie tylnej schronu. Ściana czołowa schronu, wystawiona w stronę rzeki, z nasypem ziemnym. Strzelnice ckm, boczne, z polem ostrzału umożliwiającym ogień ryglowy wzdłuż rzeki. Załogę bojową schronu stanowiło 6 żołnierzy. Wzmocnienia  schronu, w stosunku do standardowego wyposażenia według instrukcji saperskiej, obejmowały pancerne zamknięcia strzelnic broni maszynowej wz. 39, oraz w miejsce standardowych drewnianych drzwi wejściowych zastowano pancerne zamknięcie drzwi wz. 38, oraz stalowych krat przeciwszturmowych wz. 37, zamykających przelotnie. 

Obecny stan schronu - brak większości wyposażenia nie związanego trwale z konstrukcją żelbetową, brak drzwi wejściowych, pozostały częściowo łoża forteczne mocowania ckm, oraz zostały stalowe zamknięcia strzelnic ckm. Wokół schronu dostrzegalne zarysy okopów.

Dojście do schronu, możliwe od mostu nad rzeką Gostynką wzdłuż skraju lasu od strony rzeki.