W 2016 roku został odsłonięty pomnik upamiętniający ofiary istniejącego w tym mieście niemieckiego obozu. W latach 1940-1943 w obozie Durchgangslager Konstantinow przebywało w sumie ponad 42 tys. więźniów, z których ok. 1000 zmarło. 

Był to największy obóz przesiedleńczy w administracji Centrali Przesiedleńczej w Łodzi. Został utworzony 5 stycznia 1940 roku w przedwojennej fabryce włókienniczej łódzkich przemysłowców K. Steinerta i braci Schweikert, przy ulicy Łódzkiej 27. 

Do obozu przywożono głównie rolników z województw: bydgoskiego, łódzkiego i poznańskiego, gdzie więźniowie oczekiwali na kolejny transport do zakładów przemysłowych zlokalizowanych na terenie Rzeszy Niemieckiej.

W maju 1941 r. osadzono tu około 500 polskich Żydów a w okresie późniejszym od października do grudnia 1941 roku przetrzymywano w obozie około 450 księży polskich z diecezji częstochowskiej, łódzkiej i włocławskiej oraz archidiecezji poznańskiej, zatrzymanych w ramach kompleksowej akcji przeciwko kościołowi katolickiemu na obszarze "Kraju Warty". Wszyscy oni zostali następnie wywiezieni do obozu koncentracyjnego Dachau.

Po likwidacji obozu 16 sierpnia 1943 Niemcy utworzyli tu obóz dla dzieci i młodzieży z terenu Ukrainy, Białorusi i Rosji, do którego pierwszy transport dotarł w kwietniu 1944 roku. W dniu 1 sierpnia 1944 przywieziono tu kilkaset dzieci ze Smoleńska i Witebska, z obozu w Potulicach. W dniu 28 sierpnia tegoż roku dotarł tu transport rosyjskich dzieci ze Stutthofu.

W dniu 18 stycznia 1945, w obliczu okrążających Łódź wojsk radzieckich, załoga obozu zbiegła pozostawiając małych więźniów swojemu losowi. W dniu 12 kwietnia wszystkie znajdujące się w obozie dzieci zostały przez władze radzieckie repatriowane do Rosji.