W granicach Wrocławia od 1897 r. Nazwa Borek oficjalnie funkcjonuje od 1947 roku - wcześniej Januszowice.

Droga prowadząca do wsi Kleinburg była naturalnym przedłużeniem ul. Świdnickiej. Jeszcze przed włączeniem tego rejonu do miasta był on gęsto zaludniony, a żyzne ziemie zasiedlali głównie ogrodnicy. Pierwsze domy podmiejskie i wille zaczęły powstawać ok. 1850 r. w północnym odcinku ulicy. Po włączeniu w 1866 r. w granice miasta Nowej Wsi, zmieniono ulicy nazwę z Kleinburger Chaussee na Kleinburgerstr. Trzeba zaznaczyć, że wtedy jeszcze ulica kończyła się na wysokości obecnej ulicy Hallera. Po parcelacji na początku lat 70. XIX w. kolonii willowej na Borku rozpoczęła się realizacja planu urbanistycznego dla Przedmieścia Południowego. Zgodnie z nim droga miała się przerodzić w szeroką, reprezentacyjną ulicę o szerokości 27 m. Wkrótce potem ponownie zmieniono nazwę, tym razem na Kaiser-Wilhelm-Str. Od tego momentu Przedmieście Świdnickie stało się najpiękniejszym rejonem Wrocławia. Powstawały wytworne wille najbogatszych mieszkańców Breslau oraz bogate kamienice z mieszkaniami o powierzchni 300 mkw. Kolejną ważną datą w historii ulicy był rok 1897 r. W tym roku przedłużono ulicę dalej na południe, aż do ul. Krzyckiej i powstałego w 1890 r. nasypu obwodowej kolei towarowej. W latach 30. XX w. przebudowano torowisko, przenosząc je na środkowy pas zieleni rozdzielający obie jezdnie. Ostatniej przed wojną zmiany nazwy dokonano 20 IV 1938 r., kiedy to na cześć bojówek hitlerowskich nazwano ulicę Strasse der SA.

W 1945 r. podobnie jak reszta Przedmieścia Południowego zabudowa ulicy w większości została zniszczona. Łatwiej wymienić budynki, które ocalały niż te zburzono. Od tego samego roku obowiązuje obecna nazwa – Powstańców Śląskich. Przez ostatnie 40 lat skutecznie oszpeca się tą piękną niegdyś ulicę blokami z wielkiej płyty, transatlantykami itp.

Pierwsze plany wytyczenia ulicy powstały w latach 80. XIX wieku. Jednak dopiero w 1895 r. powstał plan, według którego zrealizowano później nową drogę. Szeroka, dwujezdniowa ulica, rozdzielona pasem zieleni prowadziła od ul. Grabiszyńskiej do al. Wiśniowej. Trzeba zaznaczyć, że powstawała ona w kolejnych etapach. Najstarsze odcinki ulicy znajdowały się przy ul. Grabiszyńskiej i w okolicach pl. Postańców Śląskich. Około 1904 r. do nowej ulicy przyłączono dawną ul. Platanową (Platanenalle), która ciągnęła się od al. Wiśniowej do al. Dębowej oraz nienazwany odcinek ulicy od al. Dębowej na południe (na niektórych mapach nosi on nazwę Parkstr.). Około 1920 r. ulicę wydłużono jeszcze od wiaduktu kolejowego do toru wyścigów konnych na Partynicach, lecz już wkrótce nadano mu nową nazwę Rennbahnstr. Przedwojenną nazwę ulicy nadano na cześć niemieckiej dynastii Hohenzollernów, królów Prus, a po 1871 r. cesarzy niemieckich.

W czasie walk o Festung Breslau zabudowa ulicy do pl. Powstańców Śląskich została prawie w całości zniszczona. Były to głównie wysokie, bogate kamienice. Najmniej ucierpiał południowy, willowy odcinek ulicy. Po wojnie ulicę na całej długości nazwano Sudecką. Jednak taki stan utrzymywał się do 1969 r. Wtedy właśnie władze ukraińskiego miasta Zaporoże nazwały jedną z ulic Wrocławską. Żeby nie być gorszymi władze Wrocławia przemianowały odcinek ul. Sudeckiej od ul. Grabiszyńskiej do pl. Powstańców Śląskich na ul. Zaporoską. Od tego czasu numeracja ul. Sudeckiej zaczyna się od nr 74.