Historia cementowni sięga roku 1872, kiedy to opolski przedsiębiorca - Wattenberger - wybudował tu fabrykę cementu o wydajności 8500 ton, a rok później drugą o wydajności 11300 ton. Trudności finansowe spowodowały, że w roku 1875 zakład został przejęty przez spółkę Groschowitzer Actiengesellschaft fur Portland Cement Fabrikation. Jej prezesami do 1925 roku byli bracia Prądzyńscy: Konstanty i Ferdynand. W 1884 roku wybudowano następną fabrykę, a cementownia weszła w skład nowej spółki - Schlesische Aktien Gesellschaft fur Portland Cement Fabrikation zu Groschowitz bei Oppeln. W 1906 roku wzniesiono czwarty zakład (wydajność 350 ton na dobę), a 4 lata później zrezygnowano z produkcji w trzech poprzednich i w miejscu fabryki nr 2 zbudowano nową - z piecem obrotowym na metodę mokrą - o wydajności 150 ton na dobę. Jednocześniea zainstalowano 2 młyny węgla i surowca.

W roku 1926 cementownia weszła w skład spółki Schlesiche Portland Zement-Industrie A.G. Oppeln. Dwa lata później wybudowano 2 obrotowe piecie o wydajności 200 ton/dobę każdy. W roku 1936 przystąpiono do dalszej rozbudowy stawiając piec obrotowy o wydajności 280 ton/dobę, z wieżą rekuperacyjną, którą w 1938 r. zastąpiono wtryskiem szlamu. Zbudowanie wieży rekuperacyjnych na dwóch pracujących już piecach, spowodowało zmniejszenie zużycia węgla i wzrost wydajności o 40 ton na każdy piec. Wybudowano także młyn surowca cementu oraz młyn susząco-mielący węgla. Po rozbudowie cementownia osiągnęła zdolność produkcyjną 310 ton. W 1941 r. zakład znalazł się w składzie koncernu Verenigte Ost und Mitteldeutsche Zement Aktiengesellschaft.

W styczniu 1945 r. wojska radzieckie przystąpiły do demontażu maszyn i urządzeń, jednak w niejasnych okolicznościach gotowy do odjazdu pociąg z wyposażeniem cementowni nie wyruszył na wschód. Po objęciu zakładu przez administrację polską zdecydowano o szybkim odbudowaniu obiektu, uruchamiając już w grudniu 1945 roku pierwszy piec. W latach 1951-1957 postawiono kolejny piec (firmy Schmidt) o wydajności 600 ton/dobę, zwiększając tym samym produkcję cementu o kolejne 120 tys. ton/rok oraz uruchomiono wydział produkcji tlenku glinu z prażalnikiem i turbokompresorami osiągając wydajność 4 tys. ton/rok. W okresie 1969-1974 zakład wyposażono w elektrofiltry, koncentrator pieca nr 3 i nowy dział węglowy. Zmodernizowano również linię tlenku glinu.

W latach 1945-1984 cementownia Groszowice wyprodukowała 16.016 tys. ton cementu, osiągając szczytową produkcję w roku 1973 w ilości 509 tys. ton. W roku 1997 zakład został przejęty przez cementownię Górażdże. Rok później podjęto decyzję o jego zamknięciu.

Do roku 1968 cementownia dysponowała własną elektrownią, a wytwarzana energia elektryczna wykorzystywana była na własne potrzeby, na potrzeby pozostałych cementowni (Bolko, Grundmann, Giesel, Opole-Miasto, Pringsheim, Odra, Silesia oraz Wróblin), jak i mieszkańców Opola. Do dzisiaj EnergiaPro Opole korzysta z sieci elektrycznej o napięciu 15 kilowoltów, którą wybudowano na potrzeby groszowickiej elektrowni.

Źródło: Autorzy:

Na miejscu dawnego kościoła, rozebranego w 1881 r., zbudowano nowy kościół pw. św. Katarzyny Aleksandryjskiej, którego poświęcenia dokonano 15 października 1883 r. Pierwszym jego proboszczem został ksiądz Jakub Stuchly.

W 1911 roku zamontowano na wieży kościelnej zegar, który wykonała firma Turmuhren-Fabrik Georga Richtera z Berlina.

7 stycznia 1968 roku nastąpiło poświęcenie trzech dzwonów: Opatrzności Boskiej, św. Jadwigi oraz św. Józefa

W sierpniu 2010 roku zostało wymienionych w kościele 58 witraży oraz 9 rozet.

Wybudowany w latach 1880-1883 kościół parafialny pod wezwaniem św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Opolu-Groszowicach wraz z ogrodzeniem i otoczeniem w jego obrębie został w dniu 21 stycznia 2016 roku wpisany do rejestru zabytków pod numerem 244/2016.

Rodzina Blauth pochodzi z Oleszki (gm. Zdzieszowice, pow. Krapkowice). Wilhelm Blauth, który dotychczas był zarządcą majątku biskupiego w Chorzowie, na terenie dzisiejszego stadionu śląskiego, w roku 1919 kupił w Groszowicach leśniczówkę. W tym też okresie rodzina Blauth przeprowadza się do Groszowic, a Wilhelm Blauth otwiera przy ówczesnej Krappitzer Strasse (dzisiejszej Oświęcimskiej) sklep kolonialny. Około 1931 roku Emil Blauth przejął sklep kolonialny, który prowadził do 1945 roku. Po wojnie na miejscu sklepu otworzył restaurację z bilardem, która była prowadzona przez niego aż do śmierci tj. do 14.09.1977 roku. Następnie od grudnia 1977 roku restaurację prowadzili Joachim i Anna Blauth. W roku 2000 zmarł Joachim a w marcu 2004 roku Anna Blauth. Nastąpiła przerwa w działalności. Od maja 2005 roku restaurację prowadzi Rafał Blauth. W niedługim czasie lokal zostanie powiększony o nowe pomieszczenia, które aktualnie są remontowane.

W tym miejscu, przy ówczesnej Oppelner Strasse stał Pomnik Ofiar I Wojny Światowej, upamiętniający groszowiczan, którzy zginęli na różnych frontach tej okrutnej wojny. Pomnik został zniszczony przez Polaków w 1946 roku. W latach następnych, aby uniemożlwić postawienie go w tym samym miejscu, złośliwie wybudowano tutaj trafostację.

W Groszowicach jest już coraz mniej osób starszych, emocjonalnie związanych z byłym pomnikiem i opiekujących się tym miejscem, dlatego wygląda ono tak jak wygląda.

Po wojnie nazywała się Opolska. W dniu 18 marca 1965 decyzją Miejskiej Rady Narodowej przemianowana na ul. Aleksandra Zawadzkiego. Obecna nazwa została nadana uchwałą Rady Miasta z 12 marca 1991 r.