Ulica Krótka to lokalna ulica o długości niespełna 200 m łącząca ul. Zgierską z ul. Zachodnią. Wytyczona została około 1910 r. na niezabudowanych gruntach położonych na tyłach posesji po południowej stronie początkowego odcinka ulicy Limanowskiego (wówczas Aleksandrowskiej) w obrębie osady Nowe Bałuty. Ulica miała szerokość tylko ok. 10 m, a na odcinkach początkowym i końcowym, które zostały wydzielone z istniejących już wcześniej posesji przy ul. Zgierskiej i ul. Masarskiej (wówczas Pfeifera), tylko ok. 5 m. Po włączeniu w 1915 r. Bałut do Łodzi do 1920 r. nosiła nazwę Nowa Krótka dla odróżnienia jej od ulicy Krótkiej w centrum miasta, późniejszej ul. Traugutta. Ulica została zabudowana po obu stronach domami i niewielkimi kamienicami położonymi na małych (o powierzchni przeważnie nie przekraczającej 500 m kw.) działkach. Podczas II wojny światowej ulica znalazła się w obrębie Litzmannstadt Ghetto. W 1940 r. wyburzone zostały budynki po południowej stronie zwężenia na początku ulicy i po północnej stronie na końcu. Miało to związek z tym, że tędy prowadził główny szlak pieszych wędrówek mieszkańców z północno-zachodniego sektora getta poprzez kładkę nad ul. Limanowskiego i ulicę Masarską do ul. Zgierskiej i kładki przy pl. Kościelnym. Po wojnie na początku lat 50. większość zabudowań przy ulicy rozebrano, a końcowy około pięćdziesięciometrowy odcinek wchłonęło dwujezdniowe przedłużenie ulicy Zachodniej z nowymi blokami mieszkalnymi. Do dziś ze starej zabudowy pozostał tylko parterowy budynek pod nr 15 przy ul. Zachodniej i tylna kamienica na posesji Zgierska 46. Nowych budynków nie ma. Na początku XX w. przez pewien czas na wolnym terenie po stronie północnej funkcjonowało targowisko/bazar przeniesione z Bałuckiego Rynku. Wtedy też ulica otrzymała nawierzchnię asfaltową, ale w środkowym odcinku nową jezdnię przesunięto nieco na południe w stosunku do pierwotnego przebiegu.