Krańcówka Górny Rynek jest jedną z krańcówek wybudowanych w pierwszym roku istnienia sieci tramwajowej w Łodzi. Początkowo linia na ul. Piotrkowskiej na południe od obecnej al. Mickiewicza miała tylko jeden tor i kończyła się mijanką usytuowaną na wysokości Górnego Rynku. W 1900 r. dobudowano drugi tor, a wokół Górnego Rynku (obecnie pl. Reymonta) wybudowano końcową pętlę lewostronną, która rok później stała się pętlą pośrednią po połączeniu torów tramwajów miejskich z torami linii podmiejskiej do Pabianic. W 1904 r. ułożono tor tramwajowy na ul. Zarzewskiej (obecnie Przybyszewskiego) połączony z pętlą, jednak tramwaje docierające tą ulicą do Górnego Rynku miały krańcówkę mijankową usytuowaną na tej ulicy tuż przy placu. W 1928 r. pętlę rozbudowano dodając drugi tor z systemem łączników dla umożliwienia przelotowych przejazdów tramwajów linii na Chojny i Zarzew. Od 1937 r. krańcówka Górny Rynek przestała funkcjonować i odbywał się tu tylko ruch przelotowy. Tramwaje podmiejskie mające wcześniej krańcówkę mijankową na ul. Piotrkowskiej przy Sieradzkiej korzystały z pętli od 1940 do 1943 r., kiedy to wybudowana została przeznaczona dla nich nowa krańcówka przy późniejszym pl. Niepodległości. Po likwidacji torów na ul. Rzgowskiej na północ od pl. Niepodległości przebudowano układ torowy na pl. Reymonta likwidując również pętlę.