Usytuowany w zwartej zabudowie, równolegle do ul. Łobzowskiej. Murowany. Na rzucie prostokąta. Wejście z przedsionka w budynku klasztornym przylegającym do kościoła od południa. Za ścianą ołtarzową (północną) wydzielone pomieszczenie zakrystii. Wnętrze salowe, z niewielkim chórem muzycznym, nakryte otwartym wiązaniem dachowym, polichromowane, stylizowane na świątynię starochrześcijańską. Oświetlenie zapewniają trzy pary okien z witrażami. Wzdłuż nawy, od zachodu, kaplica św. Teresy. Elewacja od strony ulicy czteroosiowa, zasadniczo symetryczna; dekorowana podgzymsowym fryzem arkadkowym, neoromańskim.

HISTORIA BUDOWLI
Kościół został zbudowany w latach 1885–1887 w miejscu dawnej garbarni, z wykorzystaniem jej murów, według planów architekta Wandalina Beringera, przy znacznym udziale, w zakresie wystroju (malowidła ścienne) i wyposażenia, ks. Leona Zbyszewskiego, pierwszego przełożonego domu krakowskiego, i ks. Władysława Orpiszewskiego. W roku 1885 projekt został zatwierdzony przez Urząd Budownictwa Miejskiego, z zaleceniem przedłożenia dodatkowego planu na fasadę więcej stylowo opracowanego [ANK, ABM, fasc. 535, 9 IX 1885]. Poświęcenia kościoła dokonał 18 września 1887 roku bp Albin Dunajewski. Wedle słów ks. Orpiszewskiego przełożony domu z półruiny stworzył, dokonując zupełnego odnowienia ścian i dodając nowy dach, rzecz zupełnie ładną. Po prostu stworzył kościółek stylowy w rodzaju bazylikowym i polichromowanym. Wielki ołtarz jest kopią wielkiego ołtarza kościoła St. Pierre de Montrouge w Paryżu […] Inne szczegóły sam z wielkim talentem skomponował […] on rysował szkice, a ja musiałem dokonywać rzeczywistych planów [Orpiszewski 2004 s. 77]. W roku 1910 w oknach kościoła założono witraże. W czasie I wojny światowej w klasztorze znajdował się szpital wojskowy. Rok po wojnie cały dom został odnowiony. W roku 1922 w korytarzu przy kościele (od strony podwórza) została urządzona kaplica św. Teresy od Dzieciątka Jezus, sześć lat później gruntownie wyremontowana i ozdobiona ornamentalną polichromią, zaprojektowaną i wykonaną przez firmę Karola Orleckiego (usunięta lub zamalowana prawdopodobnie w roku 1958 podczas remontu wnętrza). W latach 30., za przełożeństwa ks. Wojciecha Niemiera, odnowiono polichromię kościoła. W roku 1958, gdy przełożonym był ks. Jan Wojnar, remontowano elewacje. Trzy lata później na ścianie ołtarzowej Władysław Bartoszewicz namalował sceny biblijne. W latach 70. XX wieku, w związku z budową ołtarza posoborowego, została usunięta ażurowa przegroda między ołtarzami bocznymi.