|
starsze nowsze oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 5 głosów | średnia głosów: 6
21 października 2018 , Skansen Łódzkiej Architektury drewnianej - willa Szai ŚwiatłowskiegoSkomentuj zdjęcie
|
Dodane: 24 marca 2023, godz. 11:16:43 Autor zdjęcia: Ad55 Autor: Ad55 ... więcej (38) Rozmiar: 1900px x 1267px Licencja: Free Art License Aparat: PENTAX K-r 1 / 250sƒ / 7.1ISO 25014mm
- pobrań - odsłon 6 średnia ocen Poprzednie i następne zdjęcia Ad55 Obiekty widoczne na zdjęciu Willa Światłowskiego więcej zdjęć (10) Zbudowano: XIX w. Pochodząca z początku XX w. willa letniskowa została przeniesiona z Rudy Pabianickiej, z ul. Scaleniowej 18. Stanowi najciekawszy architektonicznie i ciesielsko obiekt w skansenie i jest jednym z nielicznych tego typu domów zachowanych w Łodzi. Reprezentuje styl charakterystyczny dla drewnianej architektury letniskowej przełomu XIX i XX w. Willa jest obszernym piętrowym budynkiem o rozłożystej, urozmaiconej bryle. Została starannie zaprojektowana, posiada tarasy, liczne przeszklone werandy, wieżyczki zakończone szpiczastymi hełmami, a także dużo detali secesyjnych. Oprócz 2 kondygnacji mieszkalnych mieści także obszerne użytkowe podpiwniczenie i poddasze. Historia budowy, jak i pierwszych właścicieli willi, nie jest znana. W 1939 r. jej właścicielem był Szaja Światłowski – przedsiębiorca żydowskiego pochodzenia, udziałowiec łódzkiej Fabryki Wyrobów Wełnianych Światłowski, Kon i Brener. Po II wojnie światowej willa zmieniła funkcję z letniskowej i służyła jako mieszkanie całoroczne kilkunastu rodzinom. W swej historii posiada epizod filmowy – grała w amerykańskim horrorze „House” (reżyseria Robby Henson, 2007) oraz polskim filmie kostiumowym „Hiszpanka” (reżyseria Łukasz Borczyk, 2014). Obecnie zachwyca zwiedzających Skansen i stanowi malownicze tło dla wielu sesji zdjęciowych. [opis pochodzi ze strony ] Skansen Łódzkiej Architektury Drewnianej więcej zdjęć (6) Atrakcja turystyczna Zbudowano: 2006-2008 Skansen Łódzkiej Architektury Drewnianej zabiera zwiedzających w niezwykłą podróż w czasie. Na jego terenie znajduje się osiem historycznych obiektów, typowych dla zabudowy Łodzi w XIX i na początku XX wieku. Okazała willa letniskowa, drewniany kościół, cztery domy rzemieślników, piętrowy dom czynszowy oraz budynek przystanku tramwajowego są rozmieszczone wzdłuż dwóch brukowanych „kocimi łbami” uliczek. Budynki zostały przeniesione z różnych miejsc w Łodzi oraz jej okolic. Dobrano je tak, żeby jak najlepiej i najpełniej reprezentowały dawną, drewnianą architekturę miasta. Starannie odnowione i częściowo zrekonstruowane tworzą niezwykłą przestrzeń, sprzyjającą rodzinnym spacerom. Tuż przy wejściu do skansenu gości wita dawna poczekalnia przystanku tramwaju podmiejskiego Łódzkich Wąskotorowych Elektrycznych Kolei Dojazdowych (z Rynku Nowego Miasta w Zgierzu), w której na co dzień pracują strażnicy skansenu. Najciekawszym architektonicznie i ciesielsko obiektem w skansenie jest willa letniskowa (przeniesiona z Rudy Pabianickiej, z ul. Scaleniowej 18), która jest jednym z nielicznych tego typu budynków zachowanych w Łodzi. Z kolei kościół pod wezwaniem św. Andrzeja Boboli (przeniesiony z Nowosolnej) powstał w latach 1846-1848, jako świątynia ewangelicka. Obecnie organizowane są w nim ceremonie ślubne, a podczas cyklicznych imprez w jego wnętrzu odbywają się koncerty muzyki dawnej i klasycznej. W budynkach numer 3 (przeniesionym z ul. Mazowieckiej 47 w Łodzi) oraz numer 5 (przeniesionym z ul. Mazowieckiej 61 w Łodzi) znajdują się pracownie rękodzielnicze, czynne sezonowo: od maja do końca października. Pozostałe budynki oraz kościół są otwarte dla zwiedzających przez cały rok. W domku nr 4 (przeniesionym z ul. Kopernika 42 w Łodzi) oraz 6, zwanym Domkiem Tkacza (przeniesionym z ul. Wólczańskiej 68 w Łodzi) znajdują się wystawy muzeum, a w budynku nr 7, zwanym potocznie "Domem Papiernika" (przeniesionym z ul. Żeromskiego 68 w Łodzi) mieści się filia Muzeum Papieru i Druku Fundacji „Ocalić od Zapomnienia”. O utworzeniu skansenu w parku, w sąsiedztwie Białej Fabryki marzyła jeszcze w latach 50. XX wieku Krystyna Kondratiuk – pierwsza dyrektor muzeum. Pomysł udało się zrealizować dopiero w 2008 roku dzięki dofinansowaniu z budżetu Unii Europejskiej. [opis pochodzi ze strony ] ul. Milionowa więcej zdjęć (242) |