Parafia erygowana 1 września 1976 r. przez kard. Stefana Wyszyńskiego. Od 10 lutego 1970 r. kościół św. Jana Bożego był kościołem rektoralnym.

Kościół pw. św. Jana Bożego, barokowy, zbudowany w latach 1726-1728 wg projektu Antoniego Solari i Józefa Fontany. 9 maja 1728 r. konsekrowany pw. św. Andrzeja przez biskupa poznańskiego Jana Tarło. Odbudowany w latach 1948-1952. Konsekrowany 3 (2?) listopada 1952 przez abp. Stefana Wyszyńskiego pw. św. Jana Bożego.

Klasztor złączony z kościołem. Dom zakonny zbudowany przy ul. Sapieżyńskiej 3 przez ojców bonifratrów.

źródło: [5] s.64

Do Warszawy bonifratrzy przybyli w 1649 roku dzięki fundacji Bogusława Leszczyńskiego. W latach 1726-1728 wzniesiono kościół na obecnym miejscu, a 30 lat później klasztor oraz szpital. (...) Podczas powstania styczniowego w 1864 roku dokonano kasacji zakonu, a szpital przekazano władzom świeckim.

Podczas II wojny światowej świątynia i klasztor stały się celem zniszczenia przez wroga. 23 sierpnia 1944 r. pod gruzami budynków zginęło około 300 osób. Szpital przestał istnieć, ogromne zniszczenia dotknęły także kościół.

Po wojnie bonifratrzy wrócili do warszawskiej świątyni. Odbudowa kościoła, rozpoczęta w 1950 r., trwała 4 lata. Ówczesne władze nie zgodziły się na odbudowanie dawnego szpitala, a na należącym do braci terenie wzniesiono osiedle mieszkaniowe.

/p>

Ulica Bonifraterska jest dawnym fragmentem drogi wiodącej do dawnej Szosy Marymonckiej (obecnie ul. Marymoncka) i pojawia się na planach już w wieku XVIII. Początkowo uregulowana tylko na odcinku od ul. Franciszkańskiej do ul. Konwiktorskiej przy zabudowaniach Bonifratrów.

Najdawniejszymi zabudowaniami w ciągu ulicy Bonifraterskiej były dwór architekta Józefa Fontany, oraz projektowany przez niego, wraz z Antoniem Solarim zespół klasztoru i kościoła Św.Jana Bożego, należących do ojców Bonifratrów. Prowadzili oni również zlokalizowany tutaj przytułek dla obłąkanych, w gmachu wzniesionym w roku 1757 u zbiegu z Konwiktorską, również według projektu Józefa Fontany.

Po roku 1770 przy ulicy pojawiły się domy mieszkalne, dworki i kamieniczki. Jeden z nich należał do architekta Bonawentury Solariego, który projektował wiele wznoszonych w okolicy obiektów. Prawdziwą rewolucją dla okolic ulicy Bonifraterskiej była budowa Cytadeli Warszawskiej i Fortu Aleksieja w latach 1849-1851; na Bonifraterskiej wyburzono całą zabudowę za linią ul. Konwiktorskiej, znikły też dawne przecznice. Rozwijała się za to zabudowa południowego odcinka ulicy; w latach siedemdziesiątych XIX wieku wystawiono na nim kilka czynszowych kamienic o elewacjach zazwyczaj zdobionych tandetną, gipsową sztukaterią.

Gdy w roku 1930 przy ul. Konwiktorskiej wybudowano Stadion Polonii Warszawa; od strony ul. Bonifraterskiej wzniesiono trybuny z bocznym wejściem na stadion. Zostały one zniszczone w roku 1944 i w okresie powojennym odbudowane w zmienionym, socrealistycznym kształcie. Krótko przed wybuchem II wojny światowej,w roku 1936, Bonifraterska została wydłużona do ul. Świętojerskiej poprzez przebicie przejazdu w oficynie Pałacu Krasińskich. Uzyskano w ten sposób dogodne połączenie centrum miasta z peryferyjnym wówczas Żoliborzem, jednak przy okazji jednoczesnego poszerzania ulicy wyburzono kilka kamienic stojących w jej nieparzystej pierzei. 27 listopada 1937 oddano do użytku wiadukt łączący ul. Bonifraterską z Żoliborzem; dzięki niemu wycofano ruch tramwajowy spod wiaduktu nad ul. Krajewskiego. Po roku 1942 zachodni odcinek ulicy stanowił granicę zmniejszonego getta, znanego jako "Rest - Getto" i w dniach powstania Mordechaja Anielewicza uległ całkowitemu zniszczeniu. Ucierpiały niemal wszystkie budynki przy ulicy, jednak po wyzwoleniu postanowiono, że odbudowane zostaną jedynie Stadion Polonii Warszawa i Kościół Jana Bożego. Przylegający do kościoła klasztor został zniszczony w roku 1966 wraz z ruinami szpitala dla obłąkanych, jednak dość szybko zrekonstruowany.

Po roku 2000 przejazd ulicą został zamknięty pomiędzy stadionem Polonii a ul. Słomińskiego w wyniku zapadających się podziemnych chodników Fortu Aleksieja, ciągnących się pod jezdnią ulicy w jej końcowym biegu. Odbudowany w okresie powojennym wiadukt w listopadzie 2008 został zamknięty dla komunikacji miejskiej z powodu zagrożenia katastrofą budowlaną.

Wikipedia