starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 13 głosy | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. wielkopolskie › Leszno › Śródmieście › Rynek › Rynek 2 |
12 kwietnia 2023 , Rynek 2-4.
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2015 styczeń
11 lat 4 miesiące 18 dni |
Dodane: 12 kwietnia 2023, godz. 13:51:08
Autor zdjęcia: Jac64
Rozmiar: 2500px x 1731px
Aparat: M2101K6G
1 / 999sƒ / 1.9ISO 506mm
0 pobrań 419 odsłon 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Jac64
Obiekty widoczne na zdjęciu
Rynek 2
więcej zdjęć (30)
Zbudowano: XVIII w.
Zabytek: 1183/A z 2.05.1991
Kamienica powstała prawdopodobnie w drugiej połowie XVIII w. w stylu klasycystycznym, zajmując już wówczas, a przynajmniej od przełomu XVIII i XIX w., dwie sąsiadujące z sobą parcele. W 1801 r. posesja, w skład której wchodziły: dom mieszkalny z dużą stajnią, dom tylny, dwie mniejsze stajnie i budynek gospodarczy, została kupiona przez kupca Ernsta Kellera za sumę 3000 talarów reńskich. W 1839 r. Keller odsprzedał zabudowaną posesję za 3500 talarów kupieckiemu małżeństwu Samuelowi Gottliebowi i Henriecie Schubertom. Około 1860 r. doszło do pierwszej poważniejszej interwencji budowlanej, a mianowicie dokonano nadbudowy stajni w podwórzu.
W 1877 r. kamienica wraz z sąsiednimi budynkami stała się własnością kupca Antoniego Górczyńskiego. Dla niego w 1891 r. lokalny mistrz budowlany Franz Feuer opracował projekt zmian w obrębie okien wystawowych budynku frontowego. Z kolei w 1892 r. zaprojektował podwyższenie i przebudowę północnego skrzydła bocznego, będącego budynkiem gospodarczym względnie stajnią, wskutek czego przekształcono je w mieszkalną oficynę. Kilka lat później, w 1897 r., rozebrano fachwerkową stajnię od strony ul. Słowiańskiej, a na jej miejscu postawiono murowaną oficynę mieszkalną, zespoloną integralnie z właściwą kamienicą. Oficyna została zaaranżowana w konwencji stylistycznej zbliżonej do domu mieszkalnego, a zatem w duchu neoklasycyzmu.
Na początku XX w., w 1901 r., Feuer przygotował kolejny projekt architektoniczny, czyli przebudowę i rozbudowę tylnego budynku, od strony ul. Tylnej. Został on zintegrowany z niedawną oficyną od ul. Słowiańskiej, a w jego narożniku wyniesiono wieżyczkę z wysokim czterospadowym dachem oraz iglicą. W tym budynku urządził Górczyński m.in. rozlewnię wina dla swojego sklepu i winiarni na parterze kamienicy. Warto może dodać, że sklepy i winiarnia zajmowały praktycznie cały parter kamienicy i oficyny od strony ul. Słowiańskiej, a zatem Górczyński prowadził bardzo poważny handel.
Po śmierci Górczyńskiego w latach 20. XX w. kamienica została sprzedana i stała się własnością Miejskiej Kasy Oszczędności w Lesznie, do czego doszło w 1927 r. W związku z tak poważną zmianą funkcji domu, w 1928 r. na parterze dokonano przemurowania świateł okien wystawowych, które zostały poważnie zmniejszone, zaś w piwnicy umiejscowiono skarbiec banku. Na piętrze znalazła się część administracyjna i mieściły się tu w większości biura. W czasie II wojny światowej w piwnicach zorganizowano publiczny schron przeciwlotniczy. Po 1945 r. kamienica stała się własności Powszechnej Kasy Oszczędności, a dziś w budynku znajduje się oddział PKO BP S.A.
Ostatnich poważniejszych prac budowlanych dokonano na posesji na krótko przed Centralnymi Dożynkami w 1977 r. Wówczas przebudowano południowe skrzydło boczne od ul. Słowiańskiej. Na piętrze pojawiła się kawiarnia, a na parterze bar szybkiej obsługi. Równocześnie wlot do ul. Tylnej zamknięto bramą przejazdową, która w kondygnacji piętra stała się przedłużeniem kawiarni.
W dniu 2 maja 1991 r. kamienica została wpisana do rejestru zabytków pod numerem 1183/A.
dr hab. Miron Urbaniak, prof. nadzw.
Za:
W 1877 r. kamienica wraz z sąsiednimi budynkami stała się własnością kupca Antoniego Górczyńskiego. Dla niego w 1891 r. lokalny mistrz budowlany Franz Feuer opracował projekt zmian w obrębie okien wystawowych budynku frontowego. Z kolei w 1892 r. zaprojektował podwyższenie i przebudowę północnego skrzydła bocznego, będącego budynkiem gospodarczym względnie stajnią, wskutek czego przekształcono je w mieszkalną oficynę. Kilka lat później, w 1897 r., rozebrano fachwerkową stajnię od strony ul. Słowiańskiej, a na jej miejscu postawiono murowaną oficynę mieszkalną, zespoloną integralnie z właściwą kamienicą. Oficyna została zaaranżowana w konwencji stylistycznej zbliżonej do domu mieszkalnego, a zatem w duchu neoklasycyzmu.
Na początku XX w., w 1901 r., Feuer przygotował kolejny projekt architektoniczny, czyli przebudowę i rozbudowę tylnego budynku, od strony ul. Tylnej. Został on zintegrowany z niedawną oficyną od ul. Słowiańskiej, a w jego narożniku wyniesiono wieżyczkę z wysokim czterospadowym dachem oraz iglicą. W tym budynku urządził Górczyński m.in. rozlewnię wina dla swojego sklepu i winiarni na parterze kamienicy. Warto może dodać, że sklepy i winiarnia zajmowały praktycznie cały parter kamienicy i oficyny od strony ul. Słowiańskiej, a zatem Górczyński prowadził bardzo poważny handel.
Po śmierci Górczyńskiego w latach 20. XX w. kamienica została sprzedana i stała się własnością Miejskiej Kasy Oszczędności w Lesznie, do czego doszło w 1927 r. W związku z tak poważną zmianą funkcji domu, w 1928 r. na parterze dokonano przemurowania świateł okien wystawowych, które zostały poważnie zmniejszone, zaś w piwnicy umiejscowiono skarbiec banku. Na piętrze znalazła się część administracyjna i mieściły się tu w większości biura. W czasie II wojny światowej w piwnicach zorganizowano publiczny schron przeciwlotniczy. Po 1945 r. kamienica stała się własności Powszechnej Kasy Oszczędności, a dziś w budynku znajduje się oddział PKO BP S.A.
Ostatnich poważniejszych prac budowlanych dokonano na posesji na krótko przed Centralnymi Dożynkami w 1977 r. Wówczas przebudowano południowe skrzydło boczne od ul. Słowiańskiej. Na piętrze pojawiła się kawiarnia, a na parterze bar szybkiej obsługi. Równocześnie wlot do ul. Tylnej zamknięto bramą przejazdową, która w kondygnacji piętra stała się przedłużeniem kawiarni.
W dniu 2 maja 1991 r. kamienica została wpisana do rejestru zabytków pod numerem 1183/A.
dr hab. Miron Urbaniak, prof. nadzw.
Za:
Rynek 4
więcej zdjęć (12)
Zbudowano: XVII-XVIII w.
Zabytek: 1226 z 16.09.1970
Kamienica powstała prawdopodobnie w XVII bądź XVIII w. w konwencji barokowej jako budowla szczytowa. W 1805 r. spadkobiercy małżeństwa Skoblów sprzedali posesję, na której znajdował się dom frontowy, podwórze, dom tylny oraz niewielki budynek gospodarczy, małżeństwu młynarskiemu Dorocie i Janowi Weigt za 1500 talarów. Resztę należności zabezpieczono na hipotece.
W 1881 r. właścicielem nieruchomości został Edward Weigt. Na jego zlecenie leszczyński mistrz budowlany Franz Feuer przygotował w 1894 r. kompleksowe projekty podwyższenia o kondygnację i przebudowy barokowego domu szczytowego na nowy w układzie kalenicowym z elewacją o neorenesansowym kostiumie. Wewnątrz, na parterze powiększono sklep kosztem sieni, która została zresztą zaślepiona przez zabudowę nowej klatki schodowej. Komunikację z podwórzem rozwiązano tedy przejściem w kondygnacji piwnicznej. Równocześnie z przebudową i rozbudową kamienicy frontowej, Feuer przygotował też projekt wystawienia nowego budynku tylnego, utrzymanego również w duchu faworyzowanego w tym czasie neorenesansu. Obydwa domy, frontowy i tylny, połączyło wąskie skrzydło oficyny.
W 1907 r. posesję nabył kupiec Emanuel Koch. Wraz ze zmianą właściciela doszło do kolejnej przebudowy kamienicy przyrynkowej. Projekty z 1907 r. opracował ponownie Franz Feuer, a miały one na celu pogłębienie części piwnic pod budynkiem oraz zreorganizowanie piwnicznej komunikacji z podwórzem. Kilka lat później, w 1913 r. cała nieruchomość została przyłączona do centralnego systemu kanalizacyjnego.
W 1921 r. przyrynkowa posesja zmieniła kolejny raz właściciela, którym został mistrz krawiecki Piotr Pawelczak. W 1926 r. nowy właściciel w tylnym trakcie kamienicy zaaranżował pracownię krawiecką. Tym razem projekty budowlane, które dotyczyły reorganizacji układu sieni i części pomieszczeń parteru oraz budowy nowej klatki schodowej, wykreślił już budowniczy Stanisław Śniatecki. Po śmierci ojca, w 1928 r. właścicielami posesji zostali mistrz krawiecki Józef Pawelczak oraz jego brat – kupiec Jan. Niespełna dekadę później, w 1936 r., właścicielami kamienicy zostało małżeństwo Łucja i Antoni Bałdowscy. Nowy posesjonat urządził natychmiast w budynku od strony ul. Tylnej warsztat obuwniczy na piętrze oraz chlewy i pralnię na parterze. Jednocześnie dokonał obniżenia podłogi oraz zmienił okno wystawowe w kamienicy frontowej.
W czasie II wojny światowej dokonano wywłaszczenia Bałdowskich i w 1943 r. właścicielem został Herbert Woyde. Unieważnienia tego aktu dokonano wkrótce po zakończeniu wojny, przekazując własność ponownie w ręce Bałdowskich. W 1951 r. nastąpiła przebudowa parteru budynku tylnego, gdzie ówczesne Państwowe Zakłady Odzieży Miarowej zorganizowały i rozbudowały pracownię krawiecką. Przy okazji prac budowlanych dokonano też podziału podwórza, dzieląc je murowanym parkanem.
Na podstawie decyzji konserwatorskiej z dnia 16 września 1970 r. kamienica została wpisana do rejestru zabytków pod numerem 513/1226.
dr hab. Miron Urbaniak, prof. nadzw.
Za:
W 1881 r. właścicielem nieruchomości został Edward Weigt. Na jego zlecenie leszczyński mistrz budowlany Franz Feuer przygotował w 1894 r. kompleksowe projekty podwyższenia o kondygnację i przebudowy barokowego domu szczytowego na nowy w układzie kalenicowym z elewacją o neorenesansowym kostiumie. Wewnątrz, na parterze powiększono sklep kosztem sieni, która została zresztą zaślepiona przez zabudowę nowej klatki schodowej. Komunikację z podwórzem rozwiązano tedy przejściem w kondygnacji piwnicznej. Równocześnie z przebudową i rozbudową kamienicy frontowej, Feuer przygotował też projekt wystawienia nowego budynku tylnego, utrzymanego również w duchu faworyzowanego w tym czasie neorenesansu. Obydwa domy, frontowy i tylny, połączyło wąskie skrzydło oficyny.
W 1907 r. posesję nabył kupiec Emanuel Koch. Wraz ze zmianą właściciela doszło do kolejnej przebudowy kamienicy przyrynkowej. Projekty z 1907 r. opracował ponownie Franz Feuer, a miały one na celu pogłębienie części piwnic pod budynkiem oraz zreorganizowanie piwnicznej komunikacji z podwórzem. Kilka lat później, w 1913 r. cała nieruchomość została przyłączona do centralnego systemu kanalizacyjnego.
W 1921 r. przyrynkowa posesja zmieniła kolejny raz właściciela, którym został mistrz krawiecki Piotr Pawelczak. W 1926 r. nowy właściciel w tylnym trakcie kamienicy zaaranżował pracownię krawiecką. Tym razem projekty budowlane, które dotyczyły reorganizacji układu sieni i części pomieszczeń parteru oraz budowy nowej klatki schodowej, wykreślił już budowniczy Stanisław Śniatecki. Po śmierci ojca, w 1928 r. właścicielami posesji zostali mistrz krawiecki Józef Pawelczak oraz jego brat – kupiec Jan. Niespełna dekadę później, w 1936 r., właścicielami kamienicy zostało małżeństwo Łucja i Antoni Bałdowscy. Nowy posesjonat urządził natychmiast w budynku od strony ul. Tylnej warsztat obuwniczy na piętrze oraz chlewy i pralnię na parterze. Jednocześnie dokonał obniżenia podłogi oraz zmienił okno wystawowe w kamienicy frontowej.
W czasie II wojny światowej dokonano wywłaszczenia Bałdowskich i w 1943 r. właścicielem został Herbert Woyde. Unieważnienia tego aktu dokonano wkrótce po zakończeniu wojny, przekazując własność ponownie w ręce Bałdowskich. W 1951 r. nastąpiła przebudowa parteru budynku tylnego, gdzie ówczesne Państwowe Zakłady Odzieży Miarowej zorganizowały i rozbudowały pracownię krawiecką. Przy okazji prac budowlanych dokonano też podziału podwórza, dzieląc je murowanym parkanem.
Na podstawie decyzji konserwatorskiej z dnia 16 września 1970 r. kamienica została wpisana do rejestru zabytków pod numerem 513/1226.
dr hab. Miron Urbaniak, prof. nadzw.
Za:
Rynek 3
więcej zdjęć (14)
Rynek
więcej zdjęć (813)
Rynek w Lesznie – główny plac miejski w kształcie nieregularnego czworokąta w środkowej części Leszna, na Starym Mieście. Założenie architektoniczne jest objęte ochroną konserwatora zabytków (nr rej.: 385 z 6 lutego 1953)
Data jego wytyczenia nie jest znana, był prawdopodobnie centralnym placem wsi znajdującej się w tym miejscu przed lokowaniem miasta i w obecnym kształcie powstał po 1547. Zachodnia pierzeja tworząca całość z prowadzącą na południe ulicą Kościelną i biegnącą na północ ulicą Gabriela Narutowicza (dawniej Wielka Kościańska) wyznaczają przebieg dawnego traktu prowadzącego ze Śląska do Poznania. Każda pierzeja Rynku posiada inną długość, północna 82 metry, wschodnia 102 metry, południowa 93 metry i zachodnia 108 metrów. Z każdego rogu wychodzą prostopadłe względem siebie dwie ulice. Centralną część zajmuje ratusz, natomiast wzdłuż pierzei znajduje się 37 kamienic w większości pochodzących z lat 1870-1914, wcześniejsza zabudowa uległa zniszczeniu w 1790 w wyniku ogromnego pożaru środkowej części miasta. Wiele z nich kryje w swoich murach pozostałości starszej zabudowy, część w wyniku licznych przebudów zatraciło dawny charakter, najczęściej zmienianym elementem były i są witryny sklepów oraz układ ścian wewnętrznych. W latach 1913-1915 kamienice zostały podłączone do systemu kanalizacji miejskiej. Ostatnia kompleksowa restauracja kamienic miała miejsce przed Centralnymi Dożynkami w 1977, Rynek zamknięto wówczas dla ruchu kołowego. W 1980 wzdłuż wszystkich pierzei posadzono drzewa. Od początku swojego istnienia i w czasach współczesnych miejsce to pełni funkcje reprezentacyjne, handlowe oraz stanowi wyznacznik centrum miasta
Za:
Data jego wytyczenia nie jest znana, był prawdopodobnie centralnym placem wsi znajdującej się w tym miejscu przed lokowaniem miasta i w obecnym kształcie powstał po 1547. Zachodnia pierzeja tworząca całość z prowadzącą na południe ulicą Kościelną i biegnącą na północ ulicą Gabriela Narutowicza (dawniej Wielka Kościańska) wyznaczają przebieg dawnego traktu prowadzącego ze Śląska do Poznania. Każda pierzeja Rynku posiada inną długość, północna 82 metry, wschodnia 102 metry, południowa 93 metry i zachodnia 108 metrów. Z każdego rogu wychodzą prostopadłe względem siebie dwie ulice. Centralną część zajmuje ratusz, natomiast wzdłuż pierzei znajduje się 37 kamienic w większości pochodzących z lat 1870-1914, wcześniejsza zabudowa uległa zniszczeniu w 1790 w wyniku ogromnego pożaru środkowej części miasta. Wiele z nich kryje w swoich murach pozostałości starszej zabudowy, część w wyniku licznych przebudów zatraciło dawny charakter, najczęściej zmienianym elementem były i są witryny sklepów oraz układ ścian wewnętrznych. W latach 1913-1915 kamienice zostały podłączone do systemu kanalizacji miejskiej. Ostatnia kompleksowa restauracja kamienic miała miejsce przed Centralnymi Dożynkami w 1977, Rynek zamknięto wówczas dla ruchu kołowego. W 1980 wzdłuż wszystkich pierzei posadzono drzewa. Od początku swojego istnienia i w czasach współczesnych miejsce to pełni funkcje reprezentacyjne, handlowe oraz stanowi wyznacznik centrum miasta
Za: