 | Polska › Rzeki w Polsce › Rzeka Wisła › Rzeka Pilica › Zalew Sulejowski |
Lata 1980-1984 , Zalew Sulejowski.
Fot. J. Siudecki, W. Wróblewski. Pocztówka KAW.
Mikrob
 Znalazłem taką widokówkę w moich zbiorach. Gdy zobaczyłem jak duży jest ten zalew i jakie miał i ma znaczenie zdziwiło mnie dlaczego nie ma go jeszcze na tych stronach. Z początku nie wiedziałem pod jaką miejscowością go umieścić, gdyż jak widać leży on w obrębie wielu gmin i powiatów. Myślę, że najtrafniej było go przypisać do Sulejowa chociażby od nazwy. 2011-06-23 22:39:27 (14 lat temu)
|
|
Na stronie od 2011 kwiecień
15 lat 0 miesięcy 18 dni |
Zalew (zbiornik / jezioro) Sulejowski jest sztucznym zbiornikiem wody utworzonym w latach 1969-1974 poprzez przegrodzenie rzeki Pilicy na jej 139 km długości tamą betonowo - ziemną o długości 1200 m i wysokości 16 m (korona - 10 m.) w okolicach miejscowości Smardzewice (ówczesne kieleckie). Położony jest w dzisiejszym województwie łódzkim, w powiatach piotrkowskim, opoczyńskim i tomaszowskim, na terenie gmin: Mniszków, Sulejów, Tomaszów Mazowiecki i Wolbórz.
Parametry zbiornika:
powierzchnia - 2700 ha,
długość - 17,1 km,
max. szerokość - 2,1 km,
max. głębokość - 11 m,
średnia głębokość - 3,3 m,
linia brzegowa - 58 km.
max. pojemność - 98 mln m3
Zbiornik miał zapewnić wodę pitną dla Łodzi i Tomaszowa Mazowieckiego ale obecnie to pierwsze miasto posiada własne studnie głębinowe i sporadycznie korzysta z zalewu. Zbiornik ma również znaczenie retencyjne i rekreacyjne. Na zbiorniku obowiązuje strefa ciszy, czyli zakaz pływania z silnikami co sprzyja osiedlaniu się wielu gatunków ptaków na wyspach i mokradłach. Występują tu rybitwy, mewy śmieszki, łabędzie, kaczki głowienki i popularne krzyżówki. Spotkać tu można również rybołowa i zatrzymujące się czasami kormorany, mające swój przystanek nad jeziorem w trakcie przelotów. A dla wędkarza na pewno ciekawe będą ryby takie jak: płoć, leszcz, karp, amur, szczupak, okoń oraz rekordowo duże sandacze.
Mikrob
Pilica – rzeka w południowej i centralnej Polsce, najdłuższy lewy dopływ Wisły. Długość rzeki wynosi 319 km, a powierzchnia dorzecza 8341 km². Płynie przez Wyżynę Krakowsko-Częstochowską, Niziny Środkowopolskie oraz Nizinę Środkowomazowiecką i wpada do Wisły w okolicach wsi Ostrówek, w regionie geograficznym zwanym Doliną Środkowej Wisły. W 1974, przez wybudowanie zapory i spiętrzenie wód, w okolicy Sulejowa utworzono Zalew Sulejowski, długości ok. 17 km, maksymalnej szerokości 2 km i powierzchni 2700 ha.
Obszar dorzecza Pilicy określany jest nazwą Nadpilicze. W 1997 powstało Stowarzyszenie Przyjaciół Pilicy i Nadpilicza.
Dopływy w kolejności od źródeł do ujścia:
• Udorka (P)
• Uniejówka (P)
• Krztynia (L)
• Białka (L)
• Zwlecza (P)
• Kurzelówka (P)
• Brzozówka (P)
• Czarna (Włoszczowska) (P)
• Baryczka (L)
• Struga (L)
• Struga Strzelecka (L)
• Jaworka (L)
• Ojrzanka (P)
• Stobianka (L)
• Czarna (Konecka) (P)
• Radońka (P)
• Luciąża (L)
• Wolbórka (L)
• Gać (L)
• Słomianka (P)
• Olszówka (L)
• Luboczanka (L)
• Rokitna (L)
• Kiełcznica (P)
• Drzewiczka (P)
• Gostomka (L)
• Mogielanka (L)
• Rykolanka (L)
• Pierzchnianka (P)
• Dyga (P)
• Struga (L)
Źródło:
Źródła rzeki znajdują się w południowej Polsce, na wysokości 1107 m n.p.m., na zachodnim stoku Baraniej Góry w Beskidzie Śląskim. Zasadniczy kierunek biegu Wisły jest południkowy. Wisła posiada deltę i uchodzi do Zatoki Gdańskiej.
Źródła rzeki znajdują się w południowej Polsce, na wysokości 1107 m n.p.m. (Czarna Wisełka) i 1080 m n.p.m. (Biała Wisełka), na zachodnim stoku Baraniej Góry w Beskidzie Śląskim.
Wisła ma trzy potoki źródłowe: Białą Wisełkę, główny górny bieg Czarną Wisełkę oraz Malinkę. Biała i Czarna Wisełka uchodzą do Jeziora Czerniańskiego, od którego płyną pod wspólną nazwą jako Wisełka. Po złączeniu nurtu z potokiem Malinka płynie już jako Wisła.
W miejscowości Biała Góra koło Sztumu około 50 km od ujścia rozdzielając się na dwa ramiona Leniwka (lewe) i Nogat (prawe), tworzy szeroką deltę zwaną Żuławami. W miejscowości Gdańska Głowa od Leniwki oddziela się w kierunku wschodnim kolejne ramię zwane Szkarpawa w celu ochrony przeciwpowodziowej zamknięte śluzą. Kolejne ramię Martwa Wisła oddziela się w Przegalinie. Uchodzi do Zatoki Gdańskiej.
Do XIV wieku ujście Wisły dzieliło się na główne wschodnie ramię Wisłę Elbląską i mniejsze zachodnie ramię Wisłę Gdańską. Od roku 1371 głównym ramieniem stała się Wisła Gdańska. Po powodzi w 1840 roku tworzy się dodatkowe ramię Wisła Śmiała. W latach 1890-1895 wykonano przekop koło Świbna.
Dorzecze Wisły zajmuje powierzchnię 194 424 km² (w Polsce 168,7 tys. km²). Urzeźbienie dorzecza Wisły charakteryzuje średnie wzniesienie 270 m n.p.m., przy czym przeważająca część dorzecza (55%) położona jest na wysokościach 100-200 m n.p.m.; od 100-300 m zawiera się ponad 3/4 dorzecza. Najwyższy punkt dorzecza leży na wysokości 2655 m n.p.m. (szczyt Gerlach w Tatrach). Cechą dorzecza Wisły jest asymetria – w znacznej mierze konsekwencja kierunku nachylenia Niżu Środkowoeuropejskiego ku północnemu zachodowi i kierunku spływu wód lodowcowych, przy równocześnie znacznej predyspozycji w budowie starszego podłoża. Asymetria dorzecza (prawostronnego do lewostronnego): 73-27%.
Wisła jest połączona za pomocą kanałów z:
* Odrą – Kanałem Bydgoskim, Notecią i Wartą (droga wodna Wisła - Odra)
* Niemnem – Kanałem Augustowskim i Czarną Hańczą
* Dnieprem – Kanałem Dnieprzańsko-Bużańskim i Prypecią.
Źródło [ Wikipedia]