 | Polska › woj. małopolskie › Kraków › Dzielnica I Stare Miasto › pl. Mariacki › Kościół św. Barbary › Kaplica Ogrojcowa |
28 czerwca 1935 , Sokoły z Lipin, na zjeździe Towarzystwa Gimnastycznego "Sokół" z okazji 50-lecia istnienia Towarzystwa w Krakowie, przed kościołem św. Barbary.
Jarosław Dubowski
 To jest kościół Św. Barbary w Krakowie, na pl. Mariackim. 2011-06-24 21:44:57 (14 lat temu)
do Jarosław Dubowski: Dziękuję, czyli można to przypisać. 2011-06-24 21:48:03 (14 lat temu)
|
|
Na stronie od 2011 styczeń
15 lat 2 miesiące 30 dni |
 |
kościoły, katedry, kaplice
|
Kaplica Ogrojcowa (inaczej Ogrójec, Ogrojec) – późnogotycka przybudówka przylegająca do zachodniej elewacji Kościoła św. Barbary, usytuowanego na Placu Mariackim, w ścisłym centrum historycznego Starego Miasta.Jej część południowa mieści kruchtę z portalem wejścia głównego do kościoła. Ogrojec jest cennym przykładem późnogotyckiej syntezy sztuk – architektury, rzeźby i malarstwa przełomu XIV i XV w. Autorstwo budynku nie jest znane; najprawdopodobniej to dzieło nieznanego mistrza wykształconego w południowych krajach Rzeszy (Szwabia lub Nadrenia Środkowa), natomiast rzeźby przypisywane są Witowi Stwoszowi i jego warsztatowi.
W 1820 kaplica została objęta zakazem sprawowania nabożeństw narzuconym przez władze zaborcze. Niszczejąca już znacznie, została pod koniec XIX. i na początku XX. poddana kilkukrotnym zabiegom konserwatorskim: najpierw w 1870 z inicjatywy Bractwa Pana Jezusa Ukrzyżowanego, następnie w 1895 i ostatecznie w 1910. Ta ostatnia konserwacja została przeprowadzona dzięki hojności mieszkańców i instytucjom miejskim. Pracami kierował Zygmunt Hendel, który wcześniej, przed drugą renowacją, zbadał architekturę kaplicy, a później był współlaureatem konkursów na jej odnowę zorganizowanych w 1891 i 1892, przez dyrekcję Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych. Dzięki tym zabiegom Ogrojec nie tylko ocalono od dalszej degradacji, lecz także przywrócono mu dawny późnogotycki charakter. Co więcej, dzięki Juliuszowi Makarewiczowi, odkryto późnogotyckie malowidła ścienne. W 1938 Franciszek Mączyński, wraz z zespołem, zrekonstruował zwieńczenia arkad. Ponadto, dzięki Mieczysławowi Gąseckiemu, odnowiono kamienne rzeźby i polichromię. W 1953 parafia mariacka przekazała kościołowi św. Barbary zarząd nad kaplicą. Ostatnie konserwacje Ogrojca miały miejsce w latach 1979–1982 oraz w 2004.
Kościół św. Barbary – gotycki kościół z XIV wieku, położony przy placu Mariackim na Starym Mieście w Krakowie, tuż obok kościoła Mariackiego. Do kościoła od strony południowej przylega dominujący na Małym Rynku budynek klasztoru jezuitów, którzy go obsługują - kuria prowincjalna.
Historia
Wzniesiony w latach 1338-1402. Prawdopodobnie pierwotnie pełnił funkcję kościoła cmentarnego (plac Mariacki przed kościołem był przez wiele wieków cmentarzem parafialnym). W 1583 roku kościół został przekazany jezuitom. W tym czasie swoje kazania wygłaszał tutaj o. Piotr Skarga. Po kasacie zakonu jezuitów w 1773 roku, kościół przejęła Kongregacja Kupiecka, a w roku 1796 przejęli go bożogrobcy. W 1874 roku ponownie kościół jest w posiadaniu jezuitów.
Budynek klasztoru jezuitów wzniesiony został w XVI i XVII wieku i, oprócz klasztornych, pełnił także inne funkcje (pod nieobecność jezuitów były tu m.in. szpital, liceum i bursa); przebudowany został w latach 1908-1909 przez Józefa Pokutyńskiego.
Pod kościołem spoczywa o. Jakub Wujek, pierwszy tłumacz Biblii na język polski.
Architektura
Jest to gotycka budowla ceglana, jednonawowa z apsydą od strony wschodniej (od Małego Rynku). Nakryta jest dwuspadowym dachem z barokową wieżyczką na sygnaturkę, przypisywaną Franciszkowi Placidi (1763). Fasada kościoła znajduje się od strony pl. Mariackiego; jest bezwieżowa, ze szkarpą na osi, zamknięta trójkątnym szczytem. Poprzedza ją tzw. Ogrojec – kaplica cmentarna połączona z kruchtą, z zewnątrz dekorowana rzeźbiarsko. W zewnętrzne ściany kościoła wmurowane są epitafia, m.in. renesansowe Anny i Jerzego Pipanów (z ok. połowy XVI wieku).
Wnętrze kościoła uległo barokizacji (1688-1692); wyposażenie wykonano w latach 1700-1767. Ołtarz główny, z lat 1760-1764, zawiera gotycki krucyfiks z ok. 1420 roku. Wewnątrz, na tle późnogotyckich malowideł, stoi pełnoplastyczna grupa rzeźbiarska przedstawiająca Modlitwę w Ogrójcu, przypisywana kręgowi Wita Stwosza (XV wiek). Po lewej stronie w kaplicy-wnęce znajduje się wykonana na początku XV wieku gotycka, kamienna rzeźba Piety, przypisywana Mistrzowi Pięknych Madonn. W kaplicy Matki Boskiej Bolesnej wisi obraz Matki Boskiej Jurowickiej, uważany przez wyznawców za cudowny, czczony w Jurowicach na Polesiu, a w 1886 roku ofiarowany krakowskim jezuitom.
Źródło: