Bitwa Warszawska - rozegrała się w dniach 13-15 sierpnia 1920 r. na przedpolach Warszawy.

Wykaz miejscowości (chronologicznie): Sierpc, Lipno, Leman, Długosiodło, Łosie, Ruda, Góra Kalwaria, Dębe, Dubienka, Dęblin, Nieporęt, Ossów, Bobrowniki, Leśniakowizna, Okuniew, Sochocin, Kąty Węgierskie, Radzymin, Beniaminów, Nowe Miasto, Sońsk, Słupno, Ciemne, Słustkowo, Dąbkowizna, Dąbrówka, Drobin, Kądrajec, Gąsocin, Mokre, Nowy Janków, Stary Janków, Helenów, Parczew, Kock, Łaskarzew, Łopacin, Łysobyki, Cyców, Maciejowice, Wisznice, Modlin, Zegrze, Brzeziny, Mińsk Mazowicki, Dębe Wielkie, Mława, Konopki, Kolno (25 i 26 sierpnia pod Kolnem oddziały Armii Czerwonej starły się z 14. Dywizją Piechoty generała Konarzewskiego. Bolszewicy zostali wyparci na teren Prus Wschodnich. Był to ostatni większy epizod Bitwy Warszawskiej.

Określana mianem "cudu nad Wisłą" zadecydowała o zachowaniu przez Polskę niepodległości i uratowaniu Europy przed bolszewizmem. Została stoczona między Wojskiem Polskim a Armią Czerwoną. Odparcie oddziałów sowieckich zdecydowało o wyniku prowadzonej wojny i umożliwiło zachowanie odzyskanej zaledwie dwa lata wcześniej niepodległości, po trwającej 123 lata niewoli. Zwycięstwo polskich żołnierzy miało również istotny wymiar europejski – zahamowało ekspansję rewolucji komunistycznej na Starym Kontynencie i przypieczętowało wolność krajów bałtyckich: Litwy, Łotwy i Estonii, które w razie klęski zostałyby podobnie jak Polska zamienione w republiki sowieckie zależne od Moskwy.

Waga odniesionego zwycięstwa jest w związku z powyższym nie do przecenienia, lecz zostało ono okupione wielkimi stratami ludzkimi i materialnymi przy ogromnym wysiłku całego społeczeństwa. Strona polska prowadziła boje w niezwykle trudnym położeniu strategicznym przy ogólnym wyczerpaniu zasobów.

Polskie dowództwo w pełni wykorzystało błędy nieprzyjaciela przejmując inicjatywę strategiczną i ostatecznie grzebiąc sowieckie zamiary podbicia Rzeczypospolitej. Warto podkreślić, że doniosłą rolę w osiągnięciu tego sukcesu odegrało „złamanie” sowieckich szyfrów przez wywiad radiotelegraficzny, zorganizowany przy Oddziale II Sztabu Generalnego WP. Choć sama bitwa nie oznaczała końca wojny, to okazała się chwilą przełomową w dziejach Polski i Europy, zyskując dzięki brytyjskiemu politykowi Edgar’owi Vincent’emu D’Abernon chwalebne miano „osiemnastej decydującej bitwy w dziejach świata”.

Obie strony poniosły dotkliwe straty. Ocenia się, że Polacy mieli 4,5 tys. poległych, 22 tys. rannych i około 10 tys. zaginionych. Straty Armii Czerwonej wyniosły około 25 tys. zabitych i rannych, a także przeszło 60 tys. jeńców. Część żołnierzy sowieckich schroniła się w Prusach Wschodnich, gdzie została internowana przez Niemców.