Żelbetowy schron bojowy dla broni maszynowej, granatnika (l.Gr.W.36 (5cm), komunikacji i obserwacji.

Ringstand 58 składał się tylko z dwóch pomieszczeń: pomieszczenia bojowego (ośmiokątnego - Rs 58c lub okrągłego - Rs 58d) które posiadało w stropie 80 cm otwór pozwalający na prowadzenie ognia i obserwację otoczenia oraz pomieszczenia załogi będącego także podręcznym składem amunicji. Wyposażenie schronu składało się z półek i czasami dekla zabezpieczającego i maskującego otwór w pomieszczeniu bojowym oraz prawdopodobnie z pieca do ogrzewania, na którego obecność wskazuje często spotykany otwór na rurę odprowadzenia spalin w pomieszczeniu załogi. Schron najczęściej wkopany był w ziemię i ponad jej poziom wystawał jedynie strop pomieszczenia bojowego z otworem wyposażonym w lawetę z tarczą ''pancerną'' chroniącą strzelca, podstawę do montażu granatnika lub podstawę dla przyrządów obserwacyjnych i komunikacyjnych (np lichtsprechgerät). W przypadku zagrożenia obsługa chowała się we wnętrzu schronu. Wejście do schronu prowadziło przez otwór w bocznej ścianie, poprzez wykop bezpośrednio z linii okopów. Zaletą schronu były małe rozmiary utrudniające jego wykrycie i zniszczenie a także prosta konstrukcja i niskie koszty budowy. Zalety te sprzyjały masowemu ich stosowaniu jako elementy wzmocnionej fortyfikacji polowej oraz jako wzmocnienie i uzupełnienie fortyfikacji stałych. Podstawową wersję stanowił Ringstand 58 ze ścianami i stropami 40 cm ale spotykamy także wersje wzmocnione ze ścianami i stropami 60-80 cm niekiedy z dodatkową nadbudową zabezpieczającą strzelca.

Ringstandy 58 najczęściej występowały jako obiekty samodzielne ale także po niewielkich modyfikacjach dobudowywano je do schronów biernych.

Źródło:

Grupa Warowna "Śmiadowska Góra" - kilka kilometrów na północ od Bornego Sulinowa znajduje się ciekawa grupa schronów żelbetowych, która wchodziła w skład "Pommernstellung" czyli Pozycji Pomorskiej zwanej Wałem Pomorskim.
"Śmiadowska Góra" powstała w latach 1933-1936; położona pomiędzy jeziorami Ciemino i Pile , tuż nad wioską Śmiadowo; składała się z sześciu obiektów żelbetowych połączonych podziemnymi korytarzami (poternami), o łącznej długości około 300 m, które zachowały się w bardzo dobrym stanie, w przeciwieństwie do obiektów bojowych, które zostały zniszczone w latach 50-tych ubiegłego wieku. W poternach do dnia dzisiejszego można zaobserwować pozostałości kabli elektrycznych, telefonicznych i różnych oryginalnych napisów w języku niemieckim. Na przełomie lat 50-60 -tych XX wieku obiekty bojowe zostały wysadzone i pozbawione elementów pancernych przez polskich i radzieckich saperów. Zrobiono to dość niedokładnie i niechlujnie - do dziś pozostały po nich żelbetonowe rumowiska, które są dosyć czytelne i dające się łatwo zidentyfikować i dzisiaj stanowią nie lada atrakcję turystyczną.

Lz. - Lanzen (Łączno)
Od jeziora Ciemino do drogi DK 20.
Na tym odcinku w latach 1933 - 1936 wybudowano 14 schronów ( w tym 6 Panzerwerków) oraz 10 stanowisk schronów lekkich typu Ringstand 58c popularnie zwanych Tobrukami.
Na tym odcinku znajduje się kilka bardzo ciekawych budowli. Zlokalizowana jest tu jedyna grupa warowna z komunikacją podziemną na terenie powiatu szczecineckiego. W 1944 roku wykonano linię wysuniętą przed zasadniczą linię obrony opartą o stanowiska Tobruk. Należy on do odcinków, na których budowa schronów żelbetonowych rozpoczęła się najwcześniej, bo już w 1933 roku. Umocnienia polowe zachowały się tylko na odcinkach zadrzewionych ale za to na tyłach pozycji można znaleźć zachowane betonowe łącznice telefoniczne.