Getto żydowskie w Rzeszowie zajmowało obszar wyznaczony do zamieszkania wyłącznie przez ludność żydowską, który składał się z 24 ulic i dwóch placów (min.: ul. Abrahamsberga, Gałęzowskiego, Szpitalna, Baldachówka, Kopernika, Matejki, Króla Kazimierza, Słowackiego). Do getta prowadziły trzy bramy – od ul. Mickiewicza przy wylocie na Rynek, od ul. Gałęzowskiego oraz skrzyżowanie ulic Króla Kazimierza i Baldachówki. Izolację od reszty mieszkańców zapewniały posterunki policji niemieckiej, polskiej i żydowskiej. Przy wejściach umieszczono napisy „Niebezpieczeństwo, Epidemia”, „Judenvierte – Dzielnica Żydowska”. Przed utworzeniem getta usuwano rodziny żydowskie z najbardziej reprezentacyjnych części miasta, egzekwowano obowiązek pracy niezależnie od statusu majątkowego, nakładano kontrybucje i przeprowadzano rewizje. Do getta rzeszowskiego kierowano wszystkich Żydów z całego starostwa, w związku z czym panował tam ogromny głód i ciasnota, a liczba mieszkańców wkrótce wzrosła do 23 000. W jednym pomieszczeniu przebywało nawet po kilkanaście osób, zajęte były strychy, piwnice, koczowano na placach i w bramach. 28 czerwca 1942 r. policja niemiecka zabiła trzydziestu Żydów, a następnie nałożono na getto kontrybucję w wysokości miliona zł. Zebranie tej kwoty i przekazanie jej Niemcom nie zapobiegło likwidacji getta. Pierwszy jej etap rozpoczął się 7 lipca 1942 r.